Vaccinatie & multiple sclerose

---

Door Johan J. van Dongen

Multiple Sclerose MS betekent dat er harde plekken zijn in het centrale zenuwstelsel. Hierdoor ontstaan vervolgens klachten zoals verlammingen en storingen in het gevoel, zo staat te lezen in mijn medisch woordenboek van Coëlho.

De MS vereniging samen met de medische wereld geeft aan dat de precieze oorzaak van MS niet bekend is. Maar…! Is dat wel zo?

Het is waar dat MS vaker voorkomt in koude dan in warme landen en volgens de medische autoriteiten komt het dan ook nog vaker bij vrouwen voor dan bij mannen. Is het dan niet vreemd te noemen dat er plotseling grote groepen (mannelijke) militairen tijdens de Tweede Wereldoorlog op afgelegen eilanden MS kregen? MS als epidemie? Het is toch niet empirisch bewezen dat MS besmettelijk is? Multiple sclerose epidemieën die tijdens en direct na de Tweede Wereldoorlog die mensen in enorme aantallen troffen? Epidemieën die uitbraken op de Faroe eilanden, Hebriden, IJsland, de Orkney en Shetland eilanden, in Californië, Japan én… geloof het of niet.. In tweelingen!*

Ja u leest het goed, multiple sclerose is besmettelijk, maar ze is dit alleen door misdadig menselijk handelen.

 

Multiple sclerose. De officiële versie!

Het menselijk afweersysteem (immuunsysteem) zorgt ervoor dat schadelijke stoffen die het lichaam binnendringen, onschadelijk worden gemaakt. Het komt soms voor dat het afweersysteem stoffen van het eigen lichaam aanvalt en afbreekt. Een dergelijke ziekte wordt een overgevoeligheid- of auto-immuunziekte genoemd. Het kan zijn, zo nemen medici aan, dat dit bij MS ook het geval is. De harde plekken die bij MS in het centrale zenuwstelsel ontstaan, zouden na­melijk heel goed veroorzaakt kunnen worden door zo’n overgevoeligheidsreactie. Infectie met een virus zou deze overgevoeligheidsreactie kunnen uitlokken.

Sommige mensen aarzelen om hun kind te laten inenten tegen hepatitis B of mazelen, omdat ze vrezen dat deze inenting multiple sclerose zou kunnen veroorzaken. Een vrees die niet ongegrond is en wel degelijk een wetenschappelijke basis heeft zoals u zult lezen.

Volgens woordvoerders van het Rijksinstituut voor milieu hygiëne RIVM verloopt de ziekte  bij iedere patiënt anders. En meestal wisselen periodes van verergering en verbetering van de klachten elkaar af. MS, zo zegt men, kan veel verschillende klachten met zich meebrengen, maar is niet dodelijk en ook niet besmettelijk!

Maar als ik de pseudo-geheime vakliteratuur diep in de universitaire-, medische- en farmaceutische archieven erop nalees dan blijken er zelfs epidemieën van MS te hebben gewoed. En dat laatste kan toch niet mogelijk zijn schrijft de MS vereniging Nederland en de gevestigde orde: want, MS is niet besmettelijk!!* U kunt volgens de medische autoriteiten en de MS vereniging dus geen aanleg hebben voor MS en om dit empirisch nader te staven bestudeerd een onderzoeksploeg 143 kinderen die MS kregen vóór de leeftijd van 16 jaar, met een eerste aanval tussen januari 1994 en december 2003. De gegevens van elk van deze 143 patiëntjes werden vergeleken met die van een controlegroep van 1122 kinderen zonder MS die dezelfde leeftijd en hetzelfde geslacht hadden en die in dezelfde regio woonden. Voor elk kind met MS waren er gemiddeld 8 controlekinderen. Het percentage kinderen dat was gevaccineerd tegen hepatitis B bedroeg zowel in de patiëntengroep als in de controlegroep ongeveer 55%, wat aantoont dat de vaccinatie op zich geen uitlokkende factor is voor MS. Bij de gevaccineerde kinderen blikten de onderzoekers vervolgens terug op een aantal specifieke periodes tussen de eerste episode van MS of het moment parallel daarmee bij de controlekinderen, en het moment van de vaccinatie tegen hepatitis B (situatie 6 maanden na de vaccinatie, 1 jaar later, 2 jaar later…. Er werd geen enkele aanwijzing gevonden voor een verband tussen vaccinatie en MS.

Alles samengevat tonen deze resultaten aan dat vaccinatie de kans op een eerste aanval van MS bij kinderen op geen enkele manier verhoogt, niet op korte-, middellange- en zelfs niet op lange termijn. Bij deze publicatie wordt uitdrukkelijk gewezen op de wetenschappelijke gestrengheid die de onderzoekers aan de dag legden. Men hoopt dan ook dat dit kwaliteitsvol onderzoek kan helpen om ouders gerust te stellen en zo een bijdrage kan leveren aan de verbetering van de volksgezondheid.

In wiens belang zijn vaccinaties nu eigenlijk echt?
Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) zorgt ervoor dat bij iedere baby in Nederland de vaccinatieoproepen prompt en veelvuldig in de bus vallen. Intrigerend is dat dit RIVM op minstens vier stoelen zit:

-men ontwikkelt vaccins

-men produceert vaccins

-men verkoopt vaccins

En als klap op de vuurpijl is dit instituut tevens verantwoordelijk als adviseur aan de minister en als meldpunt voor negatieve gevolgen.

Afgezien dat dit laatste een uiterst dubieuze vermenging van belangen is, laat het melden door artsen zeer te wensen over. Deels omdat de gevolgen vaak worden gebagatelliseerd en deels ook omdat - wil er sprake zijn van een oorzakelijk verband - men het er niet over eens is welke tijdsduur tussen de vaccinatie en de negatieve gevolgen daarvoor moet worden aangehouden.

De kwalijke rol van artsen

Uit eigen bevindingen weet ik dat de periode waarin bijwerkingen naar buiten kunnen treden vele malen langer is dan algemeen - min of meer - als norm geldt. Verder is gebleken dat consultatiebureau artsen eufemistisch gezegd bepaald niet worden aangespoord tot het geven van uitvoerige voorlichting aan ouders omtrent de negatieve bijwerkingen van vaccins. Daarnaast is het meer dan eens gebeurd dat de arts van een consultatiebureau en de betreffende ouders moeten ondergaan dat een RIVM medewerker de door hen aangemelde gevolgen met kracht onder het tapijt veegt. Voor zowel artsen als ouders is dit niet bepaald een aanmoediging om deze criminele handelwijze aan te geven. Bij wie?

RIVM?

Volksgezondheid?

Het openbaar ministerie?

En wat doen ze ermee?

In het 1994 rapport over de melding van bijwerkingen schrijft het RIVM zelfs dat tot 1993 hun archivering dusdanig gesplitst georganiseerd was, dat men niet in staat was de gegevens in te zetten in overzichten, tabellen ten behoeve van het trekken van enige conclusie. En in hetzelfde rapport steekt enkele malen de reden van deze handelwijze de kop op: men wil graag een vaccinatiegraad van 98% halen en uit de toon van het rapport blijkt meer dan eens dat het belang van het vaccinatieprogramma zwaarder telt dan het belang van het (individuele) kind.

Overigens kunnen ouders ook zelf bij het RIVM vaccinatieschade aanmelden - tot zelfs jaren na het ontstaan. Uit het bovenstaande moge duidelijk zijn dat het uiterst gevaarlijk is om – zoals het RIVM dat zonder blikken of blozen doet – op basis van dit soort gegevens de conclusie uit te spreken dat vaccinaties veilig en effectief zijn.

De fabriek van kameraden
Er is dus meer dan genoeg reden om de beslissing ten aanzien van het al of niet vaccineren heel bewust te nemen. Maar helaas ligt in het reguliere circuit voor ouders de benodigde kennis voor het onderbouwen van die beslissing nog steeds niet voor het oprapen. Bovendien krijgen zowel ouders als artsen nog steeds maar een gedeelte van de waarheid te horen. De media helpen de mythes in stand te houden, door er bijvoorbeeld bij de beschrijving van een 'Staphorst-epidemie' niet bij te vertellen dat soms tot ca 70% van de getroffen groep wel degelijk was gevaccineerd... Bij deze kwesties blijkt telkens weer dat doorvragen van essentieel belang is om de complete feiten boven tafel te krijgen. Vaak vraagt men niet verder, omdat het denkkader rond vaccinaties nog altijd grotendeels door de mythes ('veilig en effectief') wordt bepaald. In de praktijk blijkt het gebrek aan volledige en concrete gegevens meer dan eens levensgevaarlijk te zijn.

Voor onszelf en voor onze kinderen.
Voorstanders van vaccinatie – doorgaans politici, artsen of professoren die hun bestaansrecht op vaccinatie hebben gefundeerd – trachten doorgaans in televisie- en radio-uitzendingen iedere kritiek op hun standpunt te weerleggen met het bijzonder onwetenschappelijke argument van ”Dat is niet waar”. En het forum, de fabriek van kameraden, geeft ze die kans maar al te graag voor de kijk- of leescijfers.

 

De onthutsende empirische historie van multiple sclerose

Toen begin zeventiger jaren een groot aantal wetenschappelijke kopstukken in het Japanse Tokio bijeen kwamen kon de goedwillende wetenschapper of buitenstaander niet bevroeden wat Johan Clemessen tijdens zijn presentatie over een ziekteverwekkende micro-organismen bedoelde. Johan legde zijn gehoor namelijk uit dat in het in 1943 door de Duitsers bezette Denemarken, onder Duitse leiding, een registratiecentrum is opgezet dat leukemie en andere ziekten bij joodse patiënten moeten registreren.

Dit las ik tot mijn verbijstering, samen met de verklaring van Clemessen, in de catacomben van de farmaceutische fabriek Solvay-Duphar in Weesp, en tot mijn allergrootste ontzetting vond ik in hetzelfde basement een compleet beschreven kuur tegen aids www.fonteine.com en…, niet onbelangrijk, de wijze waarop MS is ontstaan. Ik ben mijn toenmalige professor van Solvay Duphar dan ook zeer erkentelijk voor het feit, dat hij mij jarenlang in de farmaceutische archieven heeft geïntroduceerd.

Ook las ik daar Johan tijdens zijn verhaal niets meer of minder voorstelde om, omwille van militaire redenen, een vaccin te vervaardigen tegen micro-organismen die bij kinderen in de wildernis van Afrika en in radioactieve gebieden leukemie en aids veroorzaakt. En bij kinderen in de Kongo, Oeganda, Ruanda, Burundi en Zimbabwe worden vreemd genoeg niet alleen antilichamen gevonden tegen het aidsvirus maar ook nog eens tegen mazelen en de bof, vaak resulterend in multiple sclerose.

 

Zwarte Belgische aids-patiënten met MS

En er is helemaal niemand die zou durven beweren dat de Belgische wetenschappers Thijs en Janssens in 1944 bewust met onder andere een leukemievirus vaccin op Kongolese kinderen hebben geëxperimenteerd. Toch deden zij daartoe onderzoekingen in de mijnstad Kilo, in het voormalige Belgisch Kongo. Want in die dubbelzwarte mijnstad was een groot deel van de zwarte bevolking werkzaam in de goud- en uraniummijnen van de Belgen. In die mijnen werd ook uranium gewonnen voor de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Kort nadien merkten beide Belgen een groot aantal ziektes op onder de mijnwerkers. Zij onderzochten in de jaren vijftig, onafhankelijk van elkaar, de samenhang tussen een longinfectie, pneumocysto carinii pneumonia PCP, en het optreden van een verlaagde weerstand tegen infectieziekten.

In 1957 bevestigde men de bevindingen met een buitengewoon hoog overlijdenspercentage onder kinderen van ouders die in de Kilomijnen hadden gewerkt.

 

Duitse spionnen

Pas na de Tweede Wereldoorlog werd in de Verenigde Staten bekend gemaakt dat paarden van de geallieerden tijdens de Eerste Wereldoorlog doelbewust met ziekten waren besmet. In een geheim rapport uit 1947 van de National Security Council valt te lezen: ‘het staat zonder twijfel vast dat Duitsland gedurende de Eerste Wereldoorlog middelen heeft vervaardigd die gebruikt werden om dieren doelbewust met paardengriep te besmetten. Duitse eenheden infecteerden eveneens de paarden van de Roemeense en Franse cavalerie. Ook slaagden de nazi’s erin om paarden en vee, welke vanuit de Verenigde Staten naar Europa zouden worden verscheept, te besmetten. In de Verenigde Staten waren ook speciale Duitse agenten actief die met zekerheid mond en klauwzeer en miltvuur onder dieren hebben verspreid. In 1939 publiceert Heiseke een dissertatie voor de Tierärtzliche Hochschule waarin te lezen valt dat ruim vijfenzeventig procent van de paarden die tijdens de Eerste Wereldoorlog vanuit de Verenigde Staten naar Frankrijk werden verscheept, reeds bij aankomst waren geïnfecteerd met het virus dat ‘die ansteckende blutarmut’ (paardenaids) veroorzaakt. De Duitse militaire bevelhebbers moeten hebben geweten dat een vroegtijdige besmetting van paarden met het weerstandsverla­gende paardenaidsvirus in de Verenigde Staten, hun kansen in de strijd aan het Europese front aanzienlijk kon vergroten.

 

Groot Brittannië maakten gebruik van virussen en bacteriën om hun vijanden uit te schakelen

Tot het einde van de Tweede Wereldoorlog was nog onduidelijk wat de rol van Groot Brittannië was bij het onderzoek en het uittesten van biologische wapens. Duidelijk was wel dat de Britten zeer in het geheim in het onderzoekscentrum Porton Down hadden gewerkt aan de ontwikkeling van een anthraxbom (miltvuurbom), die door de Britse legerleiding werd uitgetest op Gruinard Island, een eiland voor de westkust van Schotland. De bom werd tot ontploffing gebracht midden in een kudde schapen. De gevolgen waren desastreus en niet alleen voor de schapen maar ook voor het eiland zelf. Bijna een halve eeuw was het eiland verboden gebied. Af en toe werden er controles uitgevoerd door militairen in ruimtevaartpakken, die direct na het bezoek langdurige ontsmettingsprocedures moesten ondergaan alvorens terug te kunnen keren in de bewoonde wereld.

Aan de kustlijn van het eiland verschenen grote gele waarschuwingsborden met de teksten: onbewoonbaar! Besmettingsgevaar! Niet betreden!

De proef met de anthraxbom was een onderdeel van het plan om boven Duitse landerijen met miltvuur besmette veekoeken te droppen. Een plan dat volgens officiële bronnen nooit is geratificeerd door Sir Winston Churchill of zelfs maar aan hem werd voorgelegd. Het experiment met het miltvuur was slechts kinderspel vergeleken met wat de Engelse legerleiding allemaal heeft uitgespookt met het griepvirus om de vijandige medemens uit te schakelen. Volgens sommigen is de griep al aan het einde van de vorige eeuw in gezamenlijke en wereldomvattende acties van de marines van Verenigde Staten en Groot-Brittannië als een uiterst effectief biologisch wapen gebruikt.

 

De ‘Trojaanse paarden’ van Porton Down

Het in Zuid Engeland gelegen en al genoemde Porton Down is een centrum voor wetenschap­pelijk onderzoek op het gebied van besmettelijke ziekten. Het instituut ligt heel indrukwekkend op een heuvel van waaruit men de laagvlakte van Salisbury kan overzien. Als enige onderzoeks­instelling in Groot Brittannië heeft Porton Down een fase-vier laboratorium, de gevaarlijkste onderzoeksfase die er bestaat, waarin weten­schappers sinds de Tweede Wereldoorlog allerlei geheime proeven doen op het gebied van chemische en biologische oorlogvoering. Naar het schijnt speelt ook daar de aërobiologie, de mogelijkheid om infecterend biologisch materiaal door de lucht te verspreiden, een belangrijke rol.

Ook in Porton Down heeft men vanaf de jaren vijftig veelvuldig geëxperimenteerd met genetische recombinatie- en bestralingstechnieken, waarbij men gebruik maakte van virussen die bacteriën infecteren, de al eerder genoemde bacteriofagen. Deze virussen zijn in staat zichzelf in een bacterie te vermenigvuldigen om vervolgens de bacterie te doden.

De totale cyclus, dat wil zeggen: de besmetting met het virus-DNA in de bacterie, het vermenigvuldigen, het repliceren van het virus-DNA in de bacterie, en het doden van de bacterie waarbij tevens nieuwe viruspartikels vrijkomen, duurt ongeveer twintig minuten. In sommige gevallen nestelen virussen zich in een bacterie zonder deze direct te doden. Daarbij vermenigvuldigen de virussen zich samen met hun gastheer. Een dergelijke met een virus besmette bacterie kan zeer lang voortwoekeren, waardoor de besmette bacterie wel een miljoen nakomelingen kan krijgen zonder dat het lichaam alarm slaat. Pas na een signaal van buitenaf en dat kan bijvoorbeeld ultraviolet licht, antibiotica of straling, zullen de bacteriën uiteenvallen en komen er vele tientallen miljoenen virusdeeltjes. Deze virussen plegen vervolgens een zware aanslag op het menselijk immuunsysteem, dat daardoor volledig ontregeld wordt. Bovendien gaan de virussen meteen weer op zoek naar bacteriën om die te infecteren.

Sinds de jaren vijftig heeft men ontdekt dat men virussen radioactief kan maken om op een kunstmatige manier bacteriën te infecteren. Met name de in onze darm voorkomen­de escherichia-coli bacteriën zijn voor dergelijke kunstmatige infecties uiterst geschikt, zo heeft ook oud TNO’er van de afdeling biologische- en biochemische wapens professor H.H. Cohen ontdekt. En omdat men zich toen al bewust was van het gevaar dat dergelijke genetische recombinatietechnie­ken met zich meedragen, werden de bij deze experimenten besmette darmbacteriën eerst ‘kreupel’ gemaakt waardoor ze zich niet in de darmen van mens en dier konden handhaven.

Dat de genetische recombinatietechnieken ook in Porton Down interessante proefnemingen hebben opgeleverd, blijkt wel uit een in 1996 gepubliceerd rapport over ‘menselijke nucleaire proefkonijnen’ waarvan de Britse Vredesbeweging zegt dat Porton Down in de jaren vijftig in opdracht van het Britse ministerie van defensie, diverse radioactieve stralingsexperimenten op tweehonderd van zijn eigen personeelsleden heeft uitgevoerd. De plichtsgetrouwe ambtenaren werden geïnjecteerd met radioactieve stoffen of zij moesten deze stoffen inademen. Verder was de onwetende personeelsleden voedsel voorgezet dat een tiental radioactieve stoffen bevatte, waaronder de zeer gevaarlijke elementen technetium en strontium.  

De achterkant van het gelijk van Thabo Mbeki

Voor de bewijsvoering van  Thabo Mbeki dat bijvoorbeeld bepaalde ziektes met een bepaald doel zijn ontwikkeld zijn vooral de HLA*-DR3 en HLA-DR5 loci in het onderzoek van belang. Bij mensen die het bloedgroep type HLA-DR3 hebben komt aids bijvoorbeeld veel minder voor dan bij mensen die het HLA-DR5 type hebben. In het kader van het nazi-onderzoek is het dus belangrijk te weten dat nu juist het HLA-DR5 type voornamelijk bij joden en hemofilie (bloederziekte) patiënten voorkomt. Het HLA-DR3 type daarentegen komt vooral voor bij donkergekleurde Afrikanen. In zijn algemeenheid kun je dus zeggen dat het voor zwarten moeilijker is om aids te krijgen dan voor blanken. De werkelijkheid van vandaag toont ons echter een totaal ander beeld: de overgrote meerderheid van de aids-patiënten zijn juist donkergekleurd! Bij zwarten is blijkbaar het knopje in hun erfelijke eigenschap die hen juist tegen aids moet beschermen kennelijk omgedraaid door verkeerde- of genetisch gemanipuleerde vaccinaties, (verlopen) antibiotica, cortisol en radioactiviteit.

En deze merkwaardige discrepantie wordt nog eens geaccentueerd als al het wetenschappelijk onderzoek, van verkeerde Duitsers dat vlak voor-  in- en na de nazi-periode samen met westerse mogendheden werd voortgezet onder het ‘Apartheidsregime’ van Zuid Afrika, onder de loep wordt gelegd. Pas dan blijkt dat zwarte mensen ineens wel bevattelijk zijn voor eenvoudige ziektekiemen die bij ons slechts een lichte griep zouden veroorzaken. Zo was er tussen 1911 en 1947 niet één geval van het Kaposi sarcoom in Zuid Afrika ontdekt, maar na 1949 was dit in grote clusters donkerge­kleurde personen plotseling wel het geval. Zodra de ‘Nasionale Partij’ van Zuid Afrika aan het bewind kwam waren de eerste vijfentwintig pagina’s van het Zuid Afrikaanse medische tijdschrift ‘South African Journal of Clinical Science’ aan deze ziekte gewijd. Opvallend in vergelijking hiermee is het feit dat, toen aids begin tachtig officieel de kop opstak, er van de eerste dertig publicaties over aids er tweeëntwintig van het Amerikaanse Centrum van Volksgezondheid waren.

Multiple sclerose wordt bijvoorbeeld geassocieerd met de antigenen B7, Dw2 en DR2 bij bewoners in de Kaukasus, terwijl Amerikaanse zwarten zeldzaam geassocieerd zijn met het Dw2 antigeen. Echter, in Japanse mensen is MS voornamelijk geassocieerd met het DR5 antigeen, terwijl de Arabieren wee opteren voor het DR4 gen. En al deze informatie werd wereldwijd verworven in voornamelijk militaire laboratoria.

 

Voor de goede orde zal ik onder dit stuk een aantal wetenschappelijke referenties geven voor ‘dié autoriteiten’ die slechts een specifiek gedeelte van de vakliteratuur lezen. Een literatuur gedeelte dat hen beter uitkomt. Wellicht dat deze literatuur enige opheldering kan verschaffen over de menselijke inbreng bij het ontstaan van multiple sclerose en andere ziekten.

*HLA is een afkorting van human leucocyte antigen

einde (*)

 

De fabriek van kameraden

Voor technische details omtrent de bewering om met genetische manipulatie virussen specifiek te richten op de genetische eigenschappen van zwarten en joden verwijs ik naar het HLA-A, B, C, DR3 en DR5 loci onderzoek van de nazi’s onder leiding van Otmar Verschuer, die in 1956 lid werd van de Amerikaanse ‘Eugenics Society’, die werkzaam was op de door Rockefeller gefinancierde afdeling van het Kaiser Wilhelm Instituut (zie referenties van Baur en Danilovs; Enlow; Prince; DePaoli; Raffoux en Pollack in mijn E-boeken ‘Pleidooi voor de aap’ en “AIDS de grootste misdaad in de medische geschiedenis”. 

Dat deze berichtgeving u wellicht shockeert kan ik euvel duiden, maar het moet bij insiders toch vrij algemeen bekend zijn dat duizenden zwarten in de concentratiekampen van Hitler Duitsland zijn omgekomen om eugenistische redenen. Zwarten die tijdens de oorlog ook vanuit Nederland op transport worden gesteld om zowel voor- als tijdens de oorlog in dierentuinen, circussen en in shows als de ‘Zulu Kafirs’ niet alléén tentoongesteld te worden maar ook om als proefmens te dienen. De halfjoodse arts dokter Fransz J. Kallmann, die na de oorlog toetreedt tot de ‘Eugenics Society’ en daarvan lid is van 1954 tot 1965, voerde een van zijn misdadigste acties uit door Otmar von Verschuer te helpen ontsnappen door tijdens de denazificatie vóór hem te pleiten. Kallmann richtte vervolgens de ‘American Society of Human Genetics’ op die als eerste item het Human genome Project HUGO onder handen nam om de menselijke genetische identiteit in kaart te brengen. Deze society kreeg drie miljard dollar van het Rockefeller instituut om uit te zoeken en in kaart te brengen hoe het bij ieder ras gesteld is met de ontvankelijkheid voor bepaalde ziektes.

Tijdens mijn dertigjarige ervaring in de medische wetenschap weet ik dat fraude, corruptie, plagiaat, diefstal, intimidatie en medische ‘cover-ups’ aan de orde van de dag zijn. Er zijn al vele rapporten en boeken geschreven over het feit dat tussen de vijftig- en zeventig procent van alle wetenschappelijk onderzoek malafide is en dat geldt ook voor wetenschappers die blijven beweren dat aids uit de rimboe stamt. Juist deze leugens geven mede aan dat het verbloemen van de nieuwe ziekten wel degelijk een blank complot is ook al beweerd het medisch establishment het tegendeel. Erger is nog, dat de media blijkbaar niet in staat is om diepte journalistiek te bedrijven om zo publicaties van hun kompanen op hun merites te volgen. Deze handelwijze pleit hen niet alleen niet vrij doch maakt hen zelfs medeplichtig doordat ze voortdurend achter het medisch establishment aanhollen uit angst voor machtige represailles, tegenvallende advertentie-inkomsten uit farmaceutische en medische hoek en een mogelijke boycot van medische maffiosi na plaatsing van negatieve stukken. Thabo Mbeki hoeft van mij niet het voordeel van de twijfel te krijgen over een vermeend complot, hij hééft gewoon gelijk, want aids is wel degelijk ontworpen door politieke, medische-, farmaceutische en militaire gevestigde orden. Een minutieus en complotterende uitgevoerde genocide die specifieke doelgroepen uit onze maatschappij op termijn zal halveren, ook al blijft de wereldgezondheidsorganisatie beweren dat de wereldbevolking explosief zal toenemen.

Mijn retirade zal Mbeki niet meer helpen, want de machtige militaire- en medische lobby hebben er inmiddels voor gezorgd dat hij van het toneel is verdwenen.

Het ga je goed Thabo én… nog bedankt voor je ondersteunende brief.

Referenties:

Dausset J. et al. (1977) HLA and disease. Williams and Wilkins, Baltimore.

Dick H.M. et al. (1978) HLA and disease. Introductory review. Br. Med. Bull. 34: 271, 1978.

Festenstein H. et al. ((1978) HLA and H-2 Basic Immunogenetics, Biology and Clinical Relevance. Edward Arnold, Ltd. London.

Ryder L.P. et al. (1979) HLA and Disease Registry, Third Report. Copenhagen, Munksgaard, 1979.

Sasazuki T. et al. (1977) The association between genes in the major histocompatibility complex  and disease susceptibility.

Schaller J.G. et al. (1976) The histocompatibility system and human disease. J. Pediatr 88: 913, 1976.

Dongen van J.J. (1997) Pleidooi voor de aap. De waarheid achter aids en andere virusinfecties. E-boek www.fonteine.com

Dongen van J.J. (2002) AIDS de grootste misdaad in de medische geschiedenis. E-boek www.fonteine.com

Kurtzke J.F. et al. (1979) Multiple sclerosis in the Faroe Islands (1): a postwar epidemic.

Kurtzke J.F. et al. (1980) Multiple sclerosis in a migrant population (2) Half oriëntals immigrating in childhood. 8 : 256.

Kurtzke J.F. et al. (1979) Migration and multiple sclerosis in the United States. Neurology 29: 579.

Kurtzke J.F. et al. (1979) Multiple sclerosis in the Faroe Islands (2) Clinical and epidemiological features. Ann. Neurol. 5: 6.

Williams A. et al. (1980) Multiple sclerosis in twins. Neurology 30: 1139.

Mackay R.P. et al (1966) Multiple sclerosis in twins. Arch. Neurology 15: 449

Naito S. et al (1972) Multiple sclerosis  association with HLA 3. Tissue Antigens 2: 1.

Postkanzer D.C. et al. (1980) Multiple sclerorosis in the Orkney- and Shetland Islands (III) Histocompatibility determinants. J. Epidemiol. Community Health. 34: 253.

Adams J.M. et al. ((1962) Measles antibodies in multiple sclerosis. Proc. Soc. Exp. Biol. Med. 111: 562.

Koprowski H. et al. (1985) Multiple sclerosis and human retroviruses. Nature 318: 154.

 

Alle informatie op het gedeelte 'Alles over MS' van deze website: copyright Stichting September/September Multimedia, info@stichtingseptember.nl

---