Lynne McTaggart
 |
Lynne McTaggart
stelt al jaren mistanden aan de
kaak in de medische wereld en wil de patiënt
mondiger maken. Tijn Touber schreef dit artikel
over haar werk en ik wil hem bedanken voor deze
zijn bijdrage aan de site. Ron |
Legt u dat eens uit, dokter’
Toen schrijfster en journalist Lynne
McTaggart (43) in 1985 ziek werd, vond ze - na zo ongeveer alles in het reguliere en
alternatieve circuit te hebben uitgetest - in de vakliteratuur een ziekte die haar
symptomen beschreef. Enkele jaren later was ze beter. Deze persoonlijke ervaring was voor
McTaggart - van Amerikaanse origine maar al jaren werkzaam en woonachtig in Engeland - de
opmaat naar een maandelijkse nieuwsbrief over alles wat artsen je niet vertellen en wat je
als 'consument' wél moet weten: what doctors don't tell you. What Doctors Don't Tell You
heeft de afgelopen jaren in Engeland in brede kring faam verworven.Ter gelegenheid van de
presentatie van de Nederlandse vertaling van haar boek Wat artsen je niet vertellen
(Lemniscaat 1999) kwam McTaggart naar Nederland.
"Dokters hebben een status die een beetje te vergelijken is met God en de koningin.
Er wordt zoveel vertrouwen in hun autoriteit gesteld. Wie anders krijgt het voor elkaar om
wildvreemden zomaar uit de kleren te krijgen?" De uitspraak is van de New Yorkse arts
Robert Mendelsohn. Een heel bijzondere man, die niet bang was om tegen heilige huisjes te
schoppen. Ik hielp hem destijds om een column over de artsenpraktijk te schrijven. Iedere
week knikkerde hij wel een huisje om. De reacties waren vaak furieus. Voor Mendelsohn een
bewijs, dat hij niet alleen de moderne geneeskunde op de korrel nam, maar een nieuwe
religie. Hij heeft me zeker geïnspireerd. Ik vind, dat het hoog tijd wordt dat artsen uit
hun ivoren toren van onfeilbaarheid naar beneden komen. Niet alleen voor de patiënt, maar
ook voor henzelf. Het is beter dat artsen gewoon toegeven, dat ze nu eenmaal niet het
middel tegen iedere kwaal hebben. Het feit dat we dit eigenlijk wél van hen verwachten,
maakt hen kwetsbaar. Het legt een te grote druk op de arts. Ze voelen zich snel
aangevallen en dat verbetert de relatie met de patiënt bepaald niet. Ik heb veel respect
voor artsen. Het zijn goede mensen, maar hun middelen zijn beperkt. Veruit de meeste
medicijnen genezen niet, ze onderdrukken slechts de symptomen. Er is natuurlijk een aantal
'wondermiddelen', zoals insuline en antibiotica. Maar ook hier zie je de beperkingen.
Antibiotica beginnen - omdat we het tegenwoordig voor van alles en nog wat voorschrijven -
hun kracht te verliezen.'
McTaggart is geen artsenhaatster, integendeel. Ze werkt nauw met hen samen en knapt in
feite een hoop werk voor hen op. Ze heeft een meer dan volledige baan aan het doorspitten
van alle medische dossiers naar de effecten van geneesmiddelen. 'Ik kan me goed
voorstellen, dat artsen daar absoluut niet aan toekomen. Ze hebben het nu al te druk. Toen
we begonnen met What Doctors Don't Tell You kregen we van artsen vaak het verwijt, dat we
de vertrouwensrelatie tussen arts en patiënt kapot maakten. Inmiddels is die kritiek
verstomd.
Tien vragen aan de dokter: |
| 1 |
Wat zou dit medicijn moeten
doen? |
| 2 |
Is het nodig om medicijnen te slikken
voor wat ik heb? |
| 3 |
Wat gebeurt er als ik dit medicijn niet
neem? |
| 4 |
Welke middelen moet ik vermijden terwijl
ik dit middel slik? |
| 5 |
Met welk ander medicijn geeft dit
medicijn gevaarlijke reacties? |
| 6 |
Wat zijn de ons bekende bijwerkingen van
dit medicijn? |
| 7 |
Wat zijn de laatste medische gegevens
over de bijwerkingen van dit medicijn? |
| 8 |
Moet ik doorgaan met het slikken van
andere medicijnen die ik op dit moment gebruik? |
| 9 |
Wanneer ik negatieve bijwerkingen
bemerk, moet ik dan stoppen met het nemen van dit medicijn? |
| 10 |
Als ik dit medicijn niet wil, wat voor
alternatieven zijn er dan?
|
Veel artsen staan nu vierkant achter de
nieuwsbrief. Er is wel wat veranderd in de medische wereld. Ik denk dat artsen hun
beperkingen leren inzien en zich steeds minder in de rol van alleskunner laten drukken.
Ook de patiënt is de laatste jaren mondiger geworden. Ik ben er een beetje trots op, dat
wij daar een bijdrage aan hebben mogen leveren. Mijn belangrijkste motivatie is steeds
geweest om de dialoog tussen arts en patiënt op gang te brengen. Artsen moet je op
dezelfde manier benaderen als glaszetters. Je betaalt ze om voor jou te werken, dus heb je
het recht om vragen te stellen en mee te denken. Maar velen denken: "Ik krijg de
medicijnen gratis verstrekt, dus moet ik dankbaar zijn en alles slikken wat de dokter
voorschrijft. Hij heeft het al zo druk, dus laat ik zijn tijd niet verspillen met allemaal
vragen." Maar die vragen moet je juist wél stellen. Als de loodgieter zomaar alle
leidingen uit je badkamer sloopt, vraag je toch ook waar dat goed voor is? Je gezondheid
is overigens heel wat belangrijker dan je badkamer. Bovendien betaal je er belastinggeld
voor. We zouden meer de houding van consument moeten aannemen. Je hebt het recht zoveel
vragen te stellen als je wilt. Je kunt in een paar minuten heel wat te weten komen, als je
de juiste vragen weet te stellen.'
Om de juiste vragen te stellen heeft
McTaggart voor verschillende aandoening vragenlijsten opgesteld.Vragen als: wat gebeurt er
als ik het medicijn niet neem, wat zijn de bijwerkingen, wat zijn de risico's, wat zijn de
alternatieven.
De moderne wetenschap heeft de neiging om
onder het motto 'We hebben de techniek, laten we het gebruiken' iedere nieuwe techniek
meteen toe te passen. McTaggart pleit ervoor om even stil te staan en over de
lange-termijneffecten na te denken. 'De echoscopie die destijds was ontwikkeld om in geval
van ernstige twijfel een foetus te bekijken, is haast standaard geworden. De meeste
vrouwen kunnen tegenwoordig pronken met een foto van hun embryo dat het
kikkervisjesstadium nog niet is ontgroeid. Maar wat zijn de effecten op langere termijn?
De feiten liggen zo, dat elke vrouw die haar foetus een echoscopie heeft laten ondergaan,
aan een van de grootste laboratoriumexperimenten uit de medische geschiedenis meewerkt.Het
geneesmiddel HRT is nog zo'n voorbeeld. Er zijn ten minste vijf onderzoeken die duidelijk
aantonen, dat dit middel borstkanker veroorzaakt. En toch gaan we maar door met het te
verstrekken.
| Van
tachtig procent van de medicijnen die we nemen, is het niet eens bewezen dat ze werken |
Er zijn natuurlijk ook goede
ontwikkelingen te melden. De reguliere geneeskunde heeft prachtige technieken, waarvan ik
ook dankbaar gebruikmaak, vooral voor acute hulp. Maar als het aankomt op chronische
ziekten, moeten we verder durven kijken. Ik verbaas me elke keer weer, dat zo weinig
artsen het verband tussen voeding en ziekte herkennen, dat je - in ieder geval voor een
groot deel - bent wat je eet. Veel artsen weten niets van diëten en wantrouwen
alternatieve medicijnen al bij voorbaat. Weinig artsen begrijpen, dat allergieën op den
duur bijzonder schadelijk zijn en tot ernstige ziekten kunnen leiden, waaronder kanker. Er
zijn geen georganiseerde bijscholingscursussen om op de hoogte te blijven van nieuwe
geneesmiddelen. Vaak moet de arts het doen met wat de fabrikant over een nieuw middel
schrijft. En natuurlijk is dat overwegend positief. Negatieve effecten worden
geminimaliseerd. En als er medische congressen zijn, dan worden die over het algemeen
gesponsord door farmaceutische bedrijven.'
McTaggart kijkt overigens net zo kritisch naar alternatieve geneesmiddelen. Drie jaar
geleden startte zij het kwartaalblad Proof! Hierin worden alternatieve medicijnen op
dezelfde manier onder de loep genomen als de reguliere medicijnen in What Doctors Don't
Tell You. 'Omdat iets alternatief is, betekent dat natuurlijk niet dat het dus ook goed
is. Er zit een hoop rotzooi tussen. We baseren ons steeds op de wetenschappelijke gegevens
en testen ieder medicijn uitgebreid.'
Haar brievenbus puilt dagelijks uit met
brieven van mensen die slachtoffer worden van verkeerd medicijngebruik. McTaggart maakt
zich vrijwel dagelijks kwaad. 'We hebben de neiging alles wat een dokter voorschrijft -
letterlijk - te slikken. Tot in het absurde toe. Het probleem is, dat artsen zichzelf ook
te weinig afvragen wat wel of niet goed is. Tijdens hun opleiding wordt het hen afgeleerd
vragen te stellen. Wie zich kritisch opstelt, wordt geridiculiseerd. Als er dan een
mondige patiënt hun praktijk binnenstapt die van alles wil weten over de bijwerkingen van
het voorgeschreven medicijn, dan voelt zo'n arts zich aangevallen.
Alsof zijn hele wereldbeeld in twijfel
wordt getrokken. Ik pleit er zeker niet voor om op hoge poten met een vragenlijst onder je
arm de praktijk binnen te stiefelen. Dan weet je zeker, dat je geen vertrouwensrelatie
opbouwt. Ik stuur aan op partnerschap, op een samenwerking tussen arts en patiënt. We
moeten af van het idee dat de arts geneest. Het lichaam geneest zichzelf, het is geen
machine die we als zodanig kunnen benaderen. Het is ongelooflijk wat het lichaam allemaal
kan, als je het maar de kans geeft. Veel artsen maken het alleen maar erger door het
lichaam vol te stoppen met belastende middelen. Medicijngebruik is, na hartziekten, kanker
en beroerten, de vierde doodsoorzaak. Van tachtig procent van de medicijnen die we nemen,
is het niet eens bewezen dat ze werken. Waarom nemen we ze eigenlijk?'
What Doctors Don't Tell You heeft in Engeland en de Verenigde Staten 25.000 abonnees.
Regelmatig worden boekjes en brochures uitgegeven over specifieke onderwerpen, zoals
vaccinaties of antidepressiva. Om het blad zuiver te houden worden geen advertenties
geplaatst. Iedere maand krijgt de lezer de laatste gegevens over cholesterolverlagende
diëten, borstimplantaten, sleutelgatoperaties, rugklachten, de pil, amalgaamvullingen, et
cetera. De artikelen gaan gepaard met uitgebreide literatuurverwijzingen naar medische
vakbladen.
De redactie is echter zeer terughoudend
in het geven van medische adviezen. 'We verzamelen informatie, zodat de patiënt zich een
goed oordeel kan aanmeten. Ik ben geen arts, ik zal dus nooit zeggen: u moet die of die
medicijnen niet nemen. Ziekten zijn vaak zeer complex. Voor mij is ziekte het totaal van
alles wat je in je leven verkeerd hebt gedaan. Gezondheid gaat - dus - over goed zijn voor
jezelf: de juiste dingen eten, regelmatig bewegen, werk doen waarvan je houdt en mensen om
je heen hebben die van je houden. Het type ziekte verandert ook. Voorheen hadden we vooral
te maken met infectieziekten, nu staat het immuunsysteem centraal. Ik denk, dat we als
soort niet meer in staat zijn ons aan te passen aan de veranderende omgeving. Onze voeding
is veranderd en in de afgelopen vijftig jaar zijn er 30.000 verschillende chemicaliën in
de omgeving gekomen met allemaal onbekende effecten op ons systeem. We hebben vaccins die
we nooit eerder hadden. Vreemde ziekten, die we niet begrijpen, zijn het gevolg: ME en
aids, bijvoorbeeld. Door deze veranderingen zijn er allerlei allergieën, die zeer
ernstige ziekten kunnen veroorzaken, waaronder kanker.'
Genezing heeft volgens de energieke McTaggart alles te maken met eigen
verantwoordelijkheid nemen voor de ziekte. De patiënt dient zijn of haar 'zaak' in eigen
hand te nemen en het niet alleen aan de arts over te laten. 'Het is nooit te laat om je
gezondheid in eigen hand te nemen. Er is genoeg dat ieder van ons kan doen om tegenwicht
te bieden aan risicofactoren uit verleden of heden en onze gezondheid te optimaliseren. De
eerste stap hiertoe is een veranderde houding ten opzichte van de arts. Deze is niet net
afgedaald van de Olympus om jouw zaak te behandelen. De volgende stap is de juiste vragen
leren stellen.'
Wat artsen je niet vertellen: don't
get sick without it!
Tekst: Tijn Touber, Ode Magazine
Andere informatie bronnen
Mens en materie - Zero point
field 1
Onderzoeksjournaliste Lynne McTaggart
geeft in haar boek The Field (HarperCollins, 2001) een overzicht van recente
wetenschappelijke ontdekkingen die aantonen, dat er een allesomvattend energieveld bestaat
dat mens en materie met elkaar verbindt. Op zoek naar het hart van de materie – naar
het allerkleinste deeltje – ontdekken natuurkundigen de bijzondere eigenschappen en
mogelijkheden van dit veld. Het zogenaamde Zero Point Field – zo genoemd omdat er bij
het absolute nulpunt nog steeds energie meetbaar is – lijkt de verklaring aan te
dragen voor talrijke bekende verschijnselen en processen die de wetenschap tot dusver voor
raadselen stelde. Van zwaartekracht tot elektromagnetisme en van de spontane genezing van
een wond tot helderziendheid en telepathie: het zijn allemaal verschijnselen die hun
oorsprong vinden in dit kwantumveld.
McTaggart schrijft: ‘Onderzoekers ontdekken dat het Zero Point Field de blauwdruk
bevat van ons bestaan. Alles en iedereen is met elkaar verbonden door middel van dit veld
waarin alle informatie van alle tijden zou zijn opgeslagen. Uiteindelijk kun je alles
– van mensen tot materie – terugvoeren op een verzameling van elektrische
ladingen die voortdurend in contact staan met deze oneindige zee van energie. Onze
interactie met dit veld bepaalt wie wij zijn, worden en waren. Het veld is de alfa en
omega van ons bestaan.’
Meer info hier
Mens en materie - Zero point
field 2
Het Zero Point Field is het werk van
wetenschappelijke pioniers, de Christopher Columbussen en Einsteins van deze tijd. Andere
wetenschappers moeten aan hun baan denken; ze kunnen het zich niet veroorloven hun
levenswerk op het spel te zetten door er revolutionaire, nieuwe theorieën op na te
houden. De wetenschap in het algemeen is als een enorm bed met onkruid waar een paar
bloemen boven uitsteken?, voegt ze eraan toe.
Ze schat dat het daarom misschien wel 25
tot 30 jaar kan duren voordat de nieuwe theorieën door de orthodoxe wetenschap worden
geaccepteerd. Gelukkig loopt de wetenschap een stuk achter op de rest van de maatschappij.
De meeste mensen geloven allang niet meer in de sombere opvatting dat de mens een
geïsoleerd schepsel op een eenzame planeet is?, zegt ze.
Meer info hier
Boeken
ISBN: 9056371487 - Wat artsen je niet
vertellen
ISBN: 9056372599 - Wat je moet weten over
kanker
De miljarden guldens die wereldwijd in het kankeronderzoek worden gestoken, hebben tot nu
toe nauwelijks invloed op de overlevingskansen van kankerpatiënten. Er sterven meer
mensen dan ooit aan ingekapselde tumoren, die negentig procent van alle soorten kanker
uitmaken.
Dat schrijft Lynne McTaggart in Wat je weten moet over kanker. De in Engeland wonende
Amerikaanse journaliste heeft het niet begrepen op de medische stand. 'De gemiddelde
oncoloog zal je vertellen dat er met behulp van chemotherapie, nieuwe medicatie en nieuwe
combinaties van behandelingen grote vooruitgang is geboekt. De beeldvorming is erop
gericht ons te doen geloven dat we de strijd tegen kanker aan het winnen zijn. Het is
echter tijd dat we gaan inzien dat we worden misleid'.
Als voorbeeld noemt zij chemotherapie. 'Welke en hoeveel medicatie we ook gebruiken, niet
meer dan 9 % van de patiënten die met chemotherapie worden behandeld, overleven kanker.
Andere behandelingen, waarvan de American Cancer Society het effect niet bewezen acht,
hebben een hoger percentage van slagen'. Zij gelooft niet in wondermiddelen; wel in de
combinatie van een dieet en voedingssupplementen met het gebruik van stoffen met
kankerbestrijdende eigenschappen. Onderzoek heeft uitgewezen dat die combinatie aan
kankerpatiënten de grootste overlevingskans biedt, en leidt tot minder pijn en meer
eetlust.
Hoewel Taggart kritisch staat tegenover de gebruikelijke behandeling tegen kanker, is haar
boek geen ode aan de alternatieve geneeskunde. 'We weten niet wat alternatieve
therapieën, hoe onbetrouwbaar ze ook mogen lijken, ons te bieden hebben als ze niet aan
wetenschappelijke normen worden getoetst. Pas als we dit erkennen, kunnen we echt
vooruitgang boeken'.
Wat je moet weten over kanker geeft een overzicht van mogelijke oorzaken van kanker en van
manieren om de kans te verkleinen dat je ziek wordt. Kankerpatiënten kunnen aan de hand
van de uitgebreide informatie over gebruikelijke en alternatieve behandelmethoden hun
eigen keuze maken. 'Volg niet lijdzaam de orders van een arts op', adviseert Taggart,
'stel gericht vragen en sta erop dat je mede zelf kunt bepalen welke therapie het beste
bij je past. Bedenk dat de absolute voorwaarde voor genezing het vertrouwen in de
behandeling is'.
Bron: Eindhovens dagblad 2000
