Linus Pauling en voeding


logo.jpg (7231 bytes)

Google

Deze pagina is verouderd - ontvang onze nieuwtjes per email

 

Linus Pauling


Linus Pauling (28 februari 1901 – 19 augustus 1994) was een Amerikaans scheikundige/biochemicus die zich o.a. verdienstelijk heeft gemaakt bij de opheldering van de structuur van ingewikkelde verbindingen zoals eiwitten.

In 1925 studeerde hij summa cum laude af in de chemie aan het California Institute of Technology (Caltech). Hij won in 1954 de Nobelprijs voor de Scheikunde wegens "zijn onderzoek naar de aard van de chemische binding en de toepassing daarvan op het ophelderen van de structuur van complexe verbindingen" en in 1964 de Nobelprijs voor de Vrede. Hij is daarmee een van de vier mensen die ooit twee Nobelprijzen hebben gewonnen (de andere waren Marie Curie, John Bardeen en Frederick Sanger), en de enige die ooit twee ongedeelde Nobelprijzen heeft gewonnen.

In 1968 introduceerde hij en zijn assistent, Paul Staunton, de orthomoleculaire geneeskunde. Deze wetenschap probeert ziekten te genezen door ervoor te zorgen dat de verhoudingen van alle in een gezond lichaam voorkomende stoffen bij de zieke ook voorkomen. Dit wordt vaak gedaan door het toedienen van grote doses vitaminen.

Zijn website: http://lpi.oregonstate.edu/

Biografie: http://nobelprize.org/


Linus Pauling is iemand die niet stil heeft gezeten. Dat was natuurlijk al bekend, maar nu is er een uitstekende biografie om het nog eens in na te lezen: Linus Pauling, a life in science and politics (New York, Basic Books, 1995) door Ted, Ben, Mildred, Victor en Gwen Goertzel . Ondanks heftige bezwaren van zijn moeder (die vond dat een echte man zo snel mogelijk een baan moest hebben) en ondanks gebrek aan een highschool-diploma, ging Pauling op zestienjarige leeftijd naar Oregon Agricultural College. Vijf jaar later ging hij naar het California Insitute of Technology, waar hij veertig jaar zou blijven hangen voor zijn biochemische pionierswerk.

De verschrikkingen van Nazi-Duitsland deden Paulings politieke bewustzijn ontwaken. Zijn oorlogswerk leverde hem nog een medaille op, maar toen hij zich tegen de communistenjacht van senator McCarthy en tegen nucleaire bewapening keerde, kreeg hij het moeilijk. Zijn paspoort werd in 1952 ingetrokken, omdat hij 'onvoldoende anti-communist' was. Hij kreeg het in 1954 terug om in Stockholm zijn Nobelprijs op te kunnen halen. De VS wilden niet als Nobel-weigeraars in het rijtje Nazi-Duitsland en Sovjet-Unie (waar Paulings werk wegens 'decadentie' was verboden) terecht komen.

Ondanks dit alles zal Pauling echter vooral voortleven als de man die mega-doses vitamine C voorschreef als remedie tegen zo'n beetje alle ziekten die de mens bedreigen. Hij heeft de wetenschappelijke gemeenschap nooit van zijn gelijk op dit gebied weten te overtuigen, maar hij werd wel 93 jaar.

Bron: Tu Delft


Samenwerking met Dr Rath

In 1987 ontdekte dr. Rath het verband tussen een tekort aan vitamine C en een nieuwe risicofactor voor hartziekten - lipoproteÔne(a). Na publicatie van deze onderzoeksresultaten in het tijdschrift van de American Heart Association Arteriosclerose, accepteerde dr. Rath de uitnodiging om samen te werken met de tweevoudige Nobelprijswinnaar Linus Pauling. In 1990 vertrok hij naar de Verenigde Staten waar hij het onderzoek leidde naar hart- en vaatziekten aan het Linus Pauling Instituut in Palo Alto in CaliforniŽ.

De Nobelprijswinnaar en dr. Rath werkten op verschillende gebieden van voedingsonderzoek samen en de twee wetenschappers raakten nauw bevriend. Zij deelden dezelfde humanistische opvattingen en waren eensgezind in hun strijd voor vrede en gerechtigheid. In 1994, kort voor zijn dood, zei Linus Pauling: “Dat ik dr. Rath als mijn opvolger beschouw, daar heb ik nooit aan getwijfeld.”

Bron: http://www4nl.dr-rath-foundation.org/


Vitamine C intraveneus bij kanker

In de jaren 70 en 80 was er een felle discussie in de medische wetenschap of hoge doses vitamine C een goede therapie was bij kanker. De best uitgevoerde onderzoeken onder terminale kankerpatiŽnten toonden weinig of geen effect en de therapie was daarmee afgedaan. Na onlangs onderzoek in opdracht van de Amerikaanse overheid te hebben uitgevoerd naar vitamine C bekeek een team gerespecteerde wetenschappers deze kwestie opnieuw.

Het was hen opgevallen dat de onderzoeken met positieve resultaten (die van Linus Pauling en Ewan Cameron) destijds zowel orale als intraveneuze toediening van vitamine C gebruikten terwijl in de onderzoeken die geen verbeteringen te zien gaven de patiŽnten alleen oraal (door de mond) hoge doses vitamine C gekregen hadden. De onlangs uitgevoerde experimenten toonden aan dat bij 10 gram vitamine C intraveneus het gehalte in het bloed tijdelijk meer dan 25 keer hoger is dan na orale inname van 10 gram
vitamine C.

Hierna voerde men laboratoriumtests uit op kankercellijnen en op gezonde cellen. Het bleek dat bij concentraties die in het lichaam alleen te bereiken zijn d.m.v. intraveneuze toediening vitamine C kankercellen doodt in vijf van de negen kankercellijnen (d.m.v. de aanmaak van waterstofperoxide) terwijl bij geen enkele concentratie gezonde cellen werden aangetast. (PNAS, 2005; Medline Plus, 2005)

Dergelijk laboratoriumonderzoek wil nog lang niet zeggen dat i.v. vitamine C bij kanker helpt. Echter, verschillende artsen hebben kankerpatiŽnten de afgelopen 20 jaar behandeld met deze therapie.

Zie o.a. doctoryourself.com Ook tellen de onderzoeken en opinies van wijlen Linus Pauling (belangrijk wetenschapper op diverse gebieden en tweevoudig Nobelprijswinnaar) Hopelijk zal de gevestigde wetenschap de geclaimde gunstige resultaten kunnen bevestigen.

Bron: http://www.vita-send.nl


Weggehoonde vitamientjes

Tweevoudig Nobelprijswinnaar Dr. Linus Pauling (1901-1994) propageerde al in de jaren zestig het gebruik van extra vitaminen (met name vitamine C) en gezonde voeding in het algemeen als aanvullend middel voor de bescherming tegen ernstige ziekten als kanker. Eťn van zijn Nobelprijzen had hij verdiend als chemicus en vanuit dit vakgebied benaderde hij dan ook de biochemische processen in het menselijk lichaam. Zijn principes raakten bekend onder de naam 'orthomoleculaire geneeskunde', waarin ook het gevaar van vrije radicalen en het gebruik van vitamine C voor het eerst serieus werd onderkend.

De orthomoleculaire invalshoek is in de reguliere geneeskunde echter lange tijd verguisd. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ook allerlei 'genezers' met een nogal hoog zweefvermogen ermee aan de haal gingen en dat kwam de reputatie van Paulings theorieŽn niet ten goede. Of Pauling helemŠŠl gelijk had valt te bezien, maar zijn ideeŽn waren in elk geval een goede voorzet. Want grofweg het laatste decennium schijnen ook andere wetenschappers ontdekt te hebben dat je het fenomeen vrije radicalen maar beter serieus kunt nemen en staat het onderwerp volop in de belangstelling bij de reguliere geneeskunde. Een beginsel dat eerst werd weggehoond, krijgt eindelijk erkenning.

Bron: http://verbaljam.nl


Grondlegger van de orthomoleculaire geneeskunde is de eerder genoemde Linus Pauling. Zij is gebaseerd op actueel wetenschappelijk onderzoek en bestaat zowel uit een geneeskunde, die het terrein is van deskundige artsen, als een voedingsleer, die het terrein is van onszelf en ondersteunende therapeuten. Zij gaat uit van de logische gezondheidsopvatting dat al die stoffen die in de loop van de evolutie door ons lichaam zijn geaccepteerd en voor steeds meer nuttige doelen konden worden ingezet, in voldoende mate aanwezig dienen te zijn. Waar tekorten ontstaan, moeten die worden aangevuld en waar de onderlinge verhouding verkeerd is, dient die te worden gecorrigeerd.

Bij deze stoffen gaat het enerzijds om de macronutriŽnten - vetten, eiwitten en koolhydraten - en anderzijds om de micronutriŽnten waaronder vitaminen, mineralen, sporenelementen en aminozuren vallen. Over het belang van de eerste groep voedingsstoffen bestaat verschil van mening tussen reguliere genezers en orthomoleculaire genezers. De belangrijkste discussie gaat echter over de tweede groep stoffen, die in de vorm van voedingssupplementen worden aangeboden.

Voedingssupplementen moeten in feite gezien worden als een vorm van geconcentreerde voeding: de uit verschillende produkten geÔsoleerde stoffen waarvan positieve gezondheidseffecten zijn onderzocht, worden in pilvorm verstrekt. Zo bevatten worteltjes veel bŤta-caroteen, een stof die in ons lichaam wordt omgezet in vitamine A dat onder meer van belang is voor gezonde slijmvliezen en een goed gezichtsvermogen. BŤta-caroteen slikken is dan wat praktischer dan ons de hele dag met penen vol te stoppen.

Meer (Ton Geurtsen)


Articles


Links

 

 

 


 


View My Stats