Linus Pauling
Linus Pauling (28 februari 1901 – 19
augustus 1994) was een Amerikaans scheikundige/biochemicus die zich o.a. verdienstelijk
heeft gemaakt bij de opheldering van de structuur van ingewikkelde verbindingen zoals
eiwitten.
In 1925 studeerde hij summa cum laude af
in de chemie aan het California Institute of Technology (Caltech). Hij won in 1954 de
Nobelprijs voor de Scheikunde wegens "zijn onderzoek naar de aard van de chemische
binding en de toepassing daarvan op het ophelderen van de structuur van complexe
verbindingen" en in 1964 de Nobelprijs voor de Vrede. Hij is daarmee een van de vier
mensen die ooit twee Nobelprijzen hebben gewonnen (de andere waren Marie Curie, John
Bardeen en Frederick Sanger), en de enige die ooit twee ongedeelde Nobelprijzen heeft
gewonnen.
In 1968 introduceerde hij en zijn
assistent, Paul Staunton, de orthomoleculaire geneeskunde. Deze wetenschap probeert
ziekten te genezen door ervoor te zorgen dat de verhoudingen van alle in een gezond
lichaam voorkomende stoffen bij de zieke ook voorkomen. Dit wordt vaak gedaan door het
toedienen van grote doses vitaminen.
Zijn website: http://lpi.oregonstate.edu/
Biografie: http://nobelprize.org/
Linus Pauling is iemand die niet stil
heeft gezeten. Dat was natuurlijk al bekend, maar nu is er een uitstekende biografie om
het nog eens in na te lezen: Linus Pauling, a life in science and politics (New York,
Basic Books, 1995) door Ted, Ben, Mildred, Victor en Gwen Goertzel . Ondanks heftige
bezwaren van zijn moeder (die vond dat een echte man zo snel mogelijk een baan moest
hebben) en ondanks gebrek aan een highschool-diploma, ging Pauling op zestienjarige
leeftijd naar Oregon Agricultural College. Vijf jaar later ging hij naar het California
Insitute of Technology, waar hij veertig jaar zou blijven hangen voor zijn biochemische
pionierswerk.
De verschrikkingen van Nazi-Duitsland
deden Paulings politieke bewustzijn ontwaken. Zijn oorlogswerk leverde hem nog een
medaille op, maar toen hij zich tegen de communistenjacht van senator McCarthy en tegen
nucleaire bewapening keerde, kreeg hij het moeilijk. Zijn paspoort werd in 1952
ingetrokken, omdat hij 'onvoldoende anti-communist' was. Hij kreeg het in 1954 terug om in
Stockholm zijn Nobelprijs op te kunnen halen. De VS wilden niet als Nobel-weigeraars in
het rijtje Nazi-Duitsland en Sovjet-Unie (waar Paulings werk wegens 'decadentie' was
verboden) terecht komen.
Ondanks dit alles zal Pauling echter
vooral voortleven als de man die mega-doses vitamine C voorschreef als remedie tegen zo'n
beetje alle ziekten die de mens bedreigen. Hij heeft de wetenschappelijke gemeenschap
nooit van zijn gelijk op dit gebied weten te overtuigen, maar hij werd wel 93 jaar.
Bron: Tu Delft
Samenwerking met Dr Rath
In 1987 ontdekte dr. Rath het verband tussen een tekort aan vitamine C en een nieuwe
risicofactor voor hartziekten - lipoproteïne(a). Na publicatie van deze
onderzoeksresultaten in het tijdschrift van de American Heart Association Arteriosclerose,
accepteerde dr. Rath de uitnodiging om samen te werken met de tweevoudige
Nobelprijswinnaar Linus Pauling. In 1990 vertrok hij naar de Verenigde Staten waar hij het
onderzoek leidde naar hart- en vaatziekten aan het Linus Pauling Instituut in Palo Alto in
Californië.
De Nobelprijswinnaar en dr. Rath werkten
op verschillende gebieden van voedingsonderzoek samen en de twee wetenschappers raakten
nauw bevriend. Zij deelden dezelfde humanistische opvattingen en waren eensgezind in hun
strijd voor vrede en gerechtigheid. In 1994, kort voor zijn dood, zei Linus Pauling:
“Dat ik dr. Rath als mijn opvolger beschouw, daar heb ik nooit aan getwijfeld.”
Bron: http://www4nl.dr-rath-foundation.org/
Vitamine C intraveneus bij kanker
In de jaren 70 en 80 was er een felle
discussie in de medische wetenschap of hoge doses vitamine C een goede therapie was bij
kanker. De best uitgevoerde onderzoeken onder terminale kankerpatiënten toonden weinig of
geen effect en de therapie was daarmee afgedaan. Na onlangs onderzoek in opdracht van de
Amerikaanse overheid te hebben uitgevoerd naar vitamine C bekeek een team gerespecteerde
wetenschappers deze kwestie opnieuw.
Het was hen opgevallen dat de onderzoeken
met positieve resultaten (die van Linus Pauling en Ewan Cameron) destijds zowel orale als
intraveneuze toediening van vitamine C gebruikten terwijl in de onderzoeken die geen
verbeteringen te zien gaven de patiënten alleen oraal (door de mond) hoge doses vitamine
C gekregen hadden. De onlangs uitgevoerde experimenten toonden aan dat bij 10 gram
vitamine C intraveneus het gehalte in het bloed tijdelijk meer dan 25 keer hoger is dan na
orale inname van 10 gram
vitamine C.
Hierna voerde men laboratoriumtests uit
op kankercellijnen en op gezonde cellen. Het bleek dat bij concentraties die in het
lichaam alleen te bereiken zijn d.m.v. intraveneuze toediening vitamine C kankercellen
doodt in vijf van de negen kankercellijnen (d.m.v. de aanmaak van waterstofperoxide)
terwijl bij geen enkele concentratie gezonde cellen werden aangetast. (PNAS, 2005; Medline
Plus, 2005)
Dergelijk laboratoriumonderzoek wil nog
lang niet zeggen dat i.v. vitamine C bij kanker helpt. Echter, verschillende artsen hebben
kankerpatiënten de afgelopen 20 jaar behandeld met deze therapie.
Zie o.a. doctoryourself.com Ook
tellen de onderzoeken en opinies van wijlen Linus Pauling (belangrijk wetenschapper op
diverse gebieden en tweevoudig Nobelprijswinnaar) Hopelijk zal de gevestigde wetenschap de
geclaimde gunstige resultaten kunnen bevestigen.
Bron: http://www.vita-send.nl
Weggehoonde vitamientjes
Tweevoudig Nobelprijswinnaar Dr. Linus
Pauling (1901-1994) propageerde al in de jaren zestig het gebruik van extra vitaminen (met
name vitamine C) en gezonde voeding in het algemeen als aanvullend middel voor de
bescherming tegen ernstige ziekten als kanker. Eén van zijn Nobelprijzen had hij verdiend
als chemicus en vanuit dit vakgebied benaderde hij dan ook de biochemische processen in
het menselijk lichaam. Zijn principes raakten bekend onder de naam 'orthomoleculaire
geneeskunde', waarin ook het gevaar van vrije radicalen en het gebruik van vitamine C voor
het eerst serieus werd onderkend.
De orthomoleculaire invalshoek is in de
reguliere geneeskunde echter lange tijd verguisd. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ook
allerlei 'genezers' met een nogal hoog zweefvermogen ermee aan de haal gingen en dat kwam
de reputatie van Paulings theorieën niet ten goede. Of Pauling helemáál gelijk had valt
te bezien, maar zijn ideeën waren in elk geval een goede voorzet. Want grofweg het
laatste decennium schijnen ook andere wetenschappers ontdekt te hebben dat je het fenomeen
vrije radicalen maar beter serieus kunt nemen en staat het onderwerp volop in de
belangstelling bij de reguliere geneeskunde. Een beginsel dat eerst werd weggehoond,
krijgt eindelijk erkenning.
Bron: http://verbaljam.nl
Grondlegger van de orthomoleculaire
geneeskunde is de eerder genoemde Linus Pauling. Zij is gebaseerd op actueel
wetenschappelijk onderzoek en bestaat zowel uit een geneeskunde, die het terrein is van
deskundige artsen, als een voedingsleer, die het terrein is van onszelf en ondersteunende
therapeuten. Zij gaat uit van de logische gezondheidsopvatting dat al die stoffen die in
de loop van de evolutie door ons lichaam zijn geaccepteerd en voor steeds meer nuttige
doelen konden worden ingezet, in voldoende mate aanwezig dienen te zijn. Waar tekorten
ontstaan, moeten die worden aangevuld en waar de onderlinge verhouding verkeerd is, dient
die te worden gecorrigeerd.
Bij deze stoffen gaat het enerzijds om de
macronutriënten - vetten, eiwitten en koolhydraten - en anderzijds om de micronutriënten
waaronder vitaminen, mineralen, sporenelementen en aminozuren vallen. Over het belang van
de eerste groep voedingsstoffen bestaat verschil van mening tussen reguliere genezers en
orthomoleculaire genezers. De belangrijkste discussie gaat echter over de tweede groep
stoffen, die in de vorm van voedingssupplementen worden aangeboden.
Voedingssupplementen moeten in feite
gezien worden als een vorm van geconcentreerde voeding: de uit verschillende produkten
geïsoleerde stoffen waarvan positieve gezondheidseffecten zijn onderzocht, worden in
pilvorm verstrekt. Zo bevatten worteltjes veel bèta-caroteen, een stof die in ons lichaam
wordt omgezet in vitamine A dat onder meer van belang is voor gezonde slijmvliezen en een
goed gezichtsvermogen. Bèta-caroteen slikken is dan wat praktischer dan ons de hele dag
met penen vol te stoppen.
Meer (Ton Geurtsen)
Articles
Links
