Kuur tegen AIDS

---

Door Johan J. van Dongen

Deze Kuur tegen AIDS en de werkzame medicijnen tegen aids die bewust uit de handel zijn genomen om het vraagstuk van de overbevolking op te lossen, is een diepgravend verhaal uit de catacomben van de versluierde politieke-, farmaceutische- en medische wereld. En uit dit (criminele) circuit heb ik gepoogd om het grootste schandaal uit de medische geschiedenis aan de oppervlakte te brengen.

Bijna 100% van alle slachtoffers van deze wereldwijde samenzwering die besmet zijn met het virus dat AIDS veroorzaakt, zijn opzettelijk besmet met een omgebouwd paardenaidsvirus. Zij zijn kunstmatig voor het aidsvirus ontvankelijk gemaakt door gebruik te maken van controleerbare ziekten. Het gros van de besmettingen vindt plaats in donker gekleurd Afrika, de Verenigde Staten en het Caribisch gebied, waaronder Brazilië. In de geïndustrialiseerde landen betreft het vooral druggebruikers, homoseksuelen, straatslijpers en een allegaartje van allochtonen die vanuit de Derde Wereld gekomen zijn op zoek naar een betere wereld.

De verborgen AIDS genocide
AIDS is een blank complot, zoveel is zeker volgens de Zuid Afrikaanse president Thabo Mbeki. En met deze bewering staat hij niet alleen. Bijna 100% van alle aids-patienten zijn volgens hem en vele wetenschappers, waaronder de schrijver dezes, opzettelijk besmet met een omgebouwd paardenaidsvirus. Zij zijn kunstmatig voor het aidsvirus ontvankelijk gemaakt door gebruik te maken van controleerbare ziekten. Het gros van de besmettingen vindt plaats bij donkergekleurde mensen in Afrika, de Verenigde Staten en het Caribisch gebied, waaronder Brazilië. In de geïndustrialiseerde landen betreft het vooral druggebruikers, homoseksuelen, straatslijpers en een allegaartje van allochtonen die vanuit de Derde Wereld gekomen zijn op zoek naar een betere wereld.

Diepgaand onderzoek heeft aangetoond dat het niet alleen duidelijk, maar ook hoogst verdacht is dat de drie hoofdrolspelers in het aids mysterie, Hillary Koprowski, Robert Gallo en Luc Montagnier, altijd geweten hebben dat het juist kankerverwekkende virussen zijn die aids veroorzaakt hebben. Bijvoorbeeld door virussen uit bacteriofagenfabrieken die als biologisch wapen kunnen worden aangewend en die ook daadwerkelijk ingezet zijn. Een gegeven dat zeker wordt ondersteund als men bedenkt, dat de basis voor dit soort wandaden in de vroegere laboratoria van de nazi's ligt.

Reeds vanaf de start van het Duits nationaal socialisme werd duidelijk waar de moffen mee bezig waren. Door nazi-wetenschappers zijn talloze publicaties geschreven over kankerverwekkende en genetisch gemanipuleerde en zelfs ingebouwde virussen in bacteriën. Kunstmatig gefabriceerde micro-organismen die als een infectieus biowapen kan worden ingezet tegen joden en zwarten zonder dat de op en top blanke ariërs zelf besmet worden, dat was hun doel. Na de tweede Wereldoorlog is dit onderzoek door een grote diversiteit aan wetenschappers verfijnd en toegepast.

De fabriek van kameraden
Voor technische details omtrent de bewering om met genetische manipulatie aidsvirussen specifiek te richten op de genetische eigenschappen van zwarten en joden verwijs ik naar het HLA-A, B, C, DR3 en DR5 loci onderzoek van de nazi's onder leiding van Otmar Verschuer, die in 1956 lid werd van de Amerikaanse Eugenics Society, en die werkzaam was op de door Rockefeller gefinancierde afdeling van het Kaiser Wilhelm Instituut.

Referenties:
van Baur en Danilovs; Enlow; Prince; DePaoli; Raffoux en Pollack.

Dat deze berichtgeving u wellicht shockeert kan ik euvel duiden, maar het moet bij insiders toch vrij algemeen bekend zijn dat duizenden zwarten in de concentratiekampen van Hitler Duitsland zijn omgekomen om eugenistische redenen. Zwarten die tijdens de oorlog ook vanuit Nederland op transport worden gesteld om zowel voor- als tijdens de oorlog in dierentuinen, circussen en in shows als de Zulu Kafirs niet alleen tentoongesteld te worden maar ook om als proefmens te dienen.

De halfjoodse arts dokter Fransz J. Kallmann, die na de oorlog toetreedt tot de Eugenics Society en daarvan lid is van 1954 tot 1965, voerde een van zijn misdadigste acties uit door Otmar von Verschuer te helpen ontsnappen door tijdens de denazificatie voor hem te pleiten. Kallmann richtte vervolgens de American Society of Human Genetics op die als eerste item het Human genome Project HUGO onder handen nam om de menselijke genetische identiteit in kaart te brengen. Deze society kreeg drie miljard dollar van het Rockefeller instituut om uit te zoeken en in kaart te brengen hoe het bij ieder ras gesteld is met de ontvankelijkheid voor bepaalde ziektes.

De achterkant van het gelijk van Thabo Mbeki
Voor de bewijsvoering van Thabo Mbeki, voor zijn uitspraak dat aids een westers complot is zijn vooral de HLA-DR3 en HLA-DR5 loci (HLA= Histocompatibility Locus Antigen of Human Leucocyte Antigen) in het onderzoek van belang. Bij mensen die het bloedgroep type HLA-DR3 hebben komt aids namelijk veel minder voor dan bij mensen die het HLA-DR5 type hebben. In het kader van het nazi-onderzoek is het dus belangrijk te weten dat nu juist het HLA-DR5 type voornamelijk bij joden en hemofilie (bloederziekte) patiënten
voorkomt. Het HLA-DR3 type daarentegen komt vooral voor bij donkergekleurde Afrikanen. In zijn algemeenheid kun je dus zeggen dat het voor zwarten moeilijker is om aids te krijgen dan voor blanken.

De werkelijkheid van vandaag toont ons echter een totaal ander beeld: de overgrote meerderheid van de aids-patiënten zijn juist donkergekleurd! Bij zwarten is blijkbaar het knopje in hun erfelijke eigenschap die hen juist tegen aids moet beschermen kennelijk omgedraaid door verkeerde- of genetisch gemanipuleerde vaccinaties, (verlopen) antibiotica, cortisol, radioactiviteit et cetera. En deze merkwaardige discrepantie wordt nog eens geaccentueerd als al het wetenschappelijk onderzoek, van verkeerde Duitsers dat vlak voor- in- en na de nazi-periode samen met westerse mogendheden werd voortgezet onder het Apartheidsregime van Zuid Afrika, onder de loep wordt gelegd.

Pas dan blijkt dat zwarte mensen ineens wel bevattelijk zijn voor eenvoudige ziektekiemen die bij ons slechts een lichte griep zouden veroorzaken. Zo was er tussen 1911 en 1947 niet één geval van het Kaposi sarcoom in Zuid Afrika ontdekt, maar na 1949 was dit in grote clusters donkergekleurde personen plotseling wel het geval. Zodra de Nasionale Partij van Zuid Afrika aan het bewind kwam waren de eerste vijfentwintig pagina's van het Zuid Afrikaanse medische tijdschrift South African Journal of Clinical Science aan deze ziekte gewijd. Opvallend in vergelijking hiermee is het feit dat, toen aids begin tachtig officieel de kop opstak, er van de eerste dertig publicaties over aids er tweeëntwintig van het Amerikaanse Centrum van Volksgezondheid waren.

Via informatie uit de respectievelijke archieven en uit niet nader genoemde bronnen kan ik een behandeling tegen een HIV-infectie en bijbehorende opportunistische infecties beschrijven. Een behandeling die de ziekte neutraliseert en wellicht in sommige gevallen zelfs geneest. Daar komt nog bij dat aids, in tegenstelling tot wat vele medici beweren, absoluut niet fataal hoeft te zijn omdat inmiddels bekend is dat HIV niet per definitie tot aids leidt.

Virussen in mensen kunnen alleen in symbiose met hun drager bestaan, zij kunnen alleen overleven en reproduceren als de drager ervan in leven blijft. Des te sneller een virus zichzelf vermenigvuldigd des te sneller wordt het ook besmettelijker. En des te besmettelijker het virus wordt des te sneller zal zijn drager ziek of vernietigd worden en daarmee vernietigd het virus uiteindelijk ook zichzelf.

Na het lezen van duizenden wetenschappelijke artikelen kwam ik tot de conclusie dat men ons wil doen geloven dat aids op termijn altijd dodelijk is, maar dit is niet het geval. Er zijn wel degelijk mensen, hoe weinig ook, die antilichamen tegen het aidsvirus in het bloed hebben. In ieder geval vond ik een artikel uit 1988 van Burke waarin hij een proef, waarbij 135.000 patiënten betrokken waren, beschrijft, dat in de meeste bloedmonsters van deze mensen antilichamen tegen het aidsvirus te vinden was.

Er bestaan zelfs buitengewoon succesvolle remedies tegen aids, maar deze medicamenten werden tot mijn verbijstering categorisch uit de handel genomen. Het viel mij op dat zelfs tot in het recente verleden goedwerkende middelen tegen aids werden afgedaan als laboratorium errors. Maar het moment is nakende dat onschuldige burgers gaan inzien dat de medische-, politieke- en militaire verantwoordelijken hierop kunnen worden aangesproken.

Bewuste doelgroepen voor aids
Als je wereldwijd de besmetting met het aidsvirus onder de loep legt, dan kun je alleen maar concluderen dat meer dan 90% van alle aidspatiënten bestaat uit zeer specifieke groeperingen in onze samenleving namelijk:

- donkergekleurde mensen
- homoseksuelen
- joden
- gevangenen
- druggebruikers
- weeskinderen
- gehandicapten
-geïnterneerden in concentratiekampen
De overige aidspatiënten zijn per ongeluk of door foutieve medische behandelingen besmet geraakt, zoals hemofiliepatiënten en kinderen en partners van mensen uit de risicogroepen.

Mensen zijn ondeskundig gehouden over het feit dat honderden hoogstaande wetenschappers, die het bestuderen van aids als doel hebben, er absoluut van overtuigd zijn dat het virus dat zogenaamd aids zou veroorzaken dit eigenlijk helemaal niet doet. Wetenschappers als Leonard Horowitz, Peter Duesberg, Brian Ellison, Ricardo Veronesi, Wolff Geisler en ondergetekende zijn er absoluut van overtuigd dat het aidssyndroom een uitvinding is van wetenschappers.

In zijn algemeenheid kunnen we stellen dat er een vijftiental ziektes heeft kunnen ontsporen die normaal gesproken redelijk tot goed behandelbaar zijn. Deze behandelbare opportunistische infecties zijn:

-Influenza
-Candidiasis
-Cytomegalovirus infectie CMV
-Epstein-Barr virusinfectie
-Pneumocystis carinii pneumonia PCP
-Kaposi sarcoma
-Cerebrale toxoplasmosis
-Toxoplasmosis
-Cryptococcosis
-Isosporosis
-Herpes simplex
-Mycobacterium avium complex
-Progressieve multifocal leucoencephalopathie
-Tuberculosis
-Aspergillosis

AFCENT Brunsum the Netherlands
Tijdens een lezing die ik gaf over de oorsprong en verspreiding van aids op de American Headquarters of the United States Army Forces Europe AFCENT Brunssum the Netherlands confronteerde ik mijn toehoorders met een aantal vragen waarop de medische wereld tot op heden nog geen antwoord heeft gegeven.

Worldwide politicians, the military services, the CDC, the pharmaceutical industry and those who are medically responsible for our healthcare claim that HIV, the virus causing aids, is said to be transferred in semen, transplanted organs, and blood and to have originated in Africa. They also say that this happened as a result of eating monkeys. But if we caught the HIV from monkeys, how does one explain:

- Why HIV did not depopulate Africa at an earlier stage?

- Why didn't it spread to Great Britain, Germany, Belgium, France, Italy or Portugal, that colonized Africa?

Second:

- Why did AIDS spread via Haiti to homosexual men in the USA?

- Why are only men infected by anal intercourse?

- Why were male prostitutes in Sri Lanka, the Philippines, and Bangkok not infected, whereas those in Los Angeles, San Francisco, Washington, and New York were?

Third:

- Why are housewives in Africa infected, as opposed to housewives and female prostitutes in USA and Europe? Why is HIV spread so rapidly in Africa?

- Why is HIV transmitted among intravenous heroin users but not among those who take? amphetamine?

- Why are mycotoxins found in drug users in Amsterdam but not in Rotterdam, Den Haag, or Utrecht?

And finally:

- Why haven't animal keepers, scientists, suppliers of monkeys, and medical analysts in our Military and University laboratories ever caught the AIDS-causing virus?

- How is that possible when over 50 million monkeys have been taken out of the wilderness for our investigations?

- Isn't it strange that over a thousand medical analysts, scientists, healthcare workers, doctors, and nurses prick or cut themselves daily with contaminated syringes, scissors, or blades and yet don't catch the AIDS-causing virus? One thousand per day?

I will tell you and you would not like my statements!

-The agent of the main AIDS diseases are fifteen exceptionally rare and, to a certain extent, new microbes, which are intentionally transmitted in the air, food, spraying, microbes and vaccines.

-HIV is developed out of several other viruses

-Research work was predominantly carried out in Germany and Japan until 1945 and since then mainly in the United States, South Africa and France.

-The agent causing the AIDS -diseases were mainly researched by scientists in military services and mainly tested in Uganda, South Africa and Zaire.

-The majority of people affected by AIDS/HIV are dark-skinned people in some states in Africa, in the USA and Caribbean as well as homosexual men and persons using crack or heroin in some industrialised states.

- HIV-infections and out broken AIDS diseases can be cured.

U zult begrijpen dat ik in het hol van de leeuw geen antwoorden krijg, net zo min als ik ze krijg van hen die er verantwoordelijk voor zijn. Hier ligt dus duidelijk een taak voor de media, want die hebben het tot op dit moment schromelijk laten afweten. Uitgaande van de tot nu toe beschikbare gegevens kan ik stellen dat aids hoofdzakelijk wordt geïnduceerd of geactiveerd, door toename van het cortisol of stresshormoon, in de bloedspiegel.

Mede daardoor wordt er een directe invloed uitgeoefend op het zink- en calciumgehalte in het lichaam die onmisbaar zijn voor de opbouw van onze immunologische weerstand tegen vreemde micro-organismen. Vanuit dat oogpunt blijken morfines direct tegen een verhoogd cortisol gehalte en dus indirect tegen aids veroorzakende micro-organismen te werken. Angst stimuleert in ernstige mate het ontstaan van de situatie die men aids noemt. Juist de antagonistische werking van rust werkt genezend omdat het de natuurlijke processen in het lichaam bevordert.

Een van die effectieve medicamenten die tegen aids veroorzakende micro-organismen werken en willens en wetens uit de handel zijn genomen is het door Mirko Beljanski gevonden BP100, een middel waarmee de overleden Franse president François Mitterand voor een prijs van ongeveer 180 Euro is behandeld. Een medicament dat direct daarna door de Franse regering onder curatele is gesteld omdat het een illegaal geproduceerd middel zou zijn.

Hoogleraar Mirko Beljanski, een moleculair bioloog en jarenlang medewerker van het Pasteur Instituut te Parijs, kwam na een officiële beschuldiging terecht in een spiraal van intriges, intimidatie en bedreigingen. Voor de een was hij een wereldberoemde medicus die vele levens heeft gered van kanker terwijl hij door zijn tegenstanders werd verguisd.

De in het voormalig Joegoslavië geboren Beljanski trok zich in eerste instantie niets aan van het gekrakeel en ging door met te verkondigen dat hij een antiviraal middel BP100 had ontdekt als behandeling tegen aids en kanker. De behandeling is echter nooit geautoriseerd door de politiek laat staan door de farmaceutische industrie, die het middel als bedreigend ervaart.

Later werd zelfs bekend dat een van Mitterands' dokters het middel bij zichzelf voorschreef als een probaat middel tegen prostaatkanker.

In 1994 werd Beljanski schuldig bevonden voor het illegaal uitvoeren van de geneeskunst. Alle door hem vervaardigde producten werden op de verboden lijst gezet.

Beljanski vertikte het echter om daar gehoor aan te geven, dus verkocht hij zijn producten onder de tafel door, omdat hij er van overtuigd was dat zijn remedie tegen kanker buitengewoon effectief is.

Niet lang daarna enterde de Franse politie zijn laboratorium nadat de zogenaamd legale autoriteiten hem opnieuw beschuldigden van illegale praktijken. Nadat alles in beslag was genomen, stelden diezelfde autoriteiten een onderzoek in naar het middel. Bij monde van het officiële medische orgaan voor aids research in Frankrijk werd uiteindelijk geconcludeerd dat het middel absoluut geen antivirale werking had ondanks het feit dat meer dan duizend patiënten er mee behandeld zijn. Navraag over de veronderstelde werkzame stof werd afgewimpeld en de autoriteiten gaven aan dat de ingrediënten van het medicijn geheim waren.

BP100 blijkt nog steeds een stof te zijn dat als antiviraal middel een buitengewoon groot effect heeft op HIV.

Beljanski werd na commotie rond zijn werk volledig in de ban gedaan door collega's en de farmaceutische industrie. Het middel BP100 bleek zo effectief tegen virussen te zijn dat de dreiging voor de farmaceutische industriële markt en de wetenschap, om onderzoek en miljarden mis te lopen, zo gigantisch te zijn, dat deze samenzwering tegen Beljanski is ondernomen.

Eens temeer blijkt weer eens het enorme verschil tussen geneeskunde voor de rijke en die voor de arme mensen op onze aardbol. Aan macht en financiële argumenten wordt systematisch meer voorrang gegeven dan aan de fundamentele rechten van de arme individu. Want de farmaceutische industrie heeft weinig belang bij het ontwikkelen van een geneesmiddel tegen een ziekte die alleen mensen treft die de behandeling toch niet kunnen betalen.

Aan aids en haar opportunistische infecties wordt door de farmaceutische industrie en haar aanverwante bedrijven onvoorstelbaar veel geld verdiend. En zolang het ultieme aids middel nog niet is gevonden, zal dat ook zo blijven en zal de huidige behandeling nog altijd uitstel van executie zijn.

Sinds de eerste uitbraak van aids jagen zogenaamd duizenden wetenschappers op dit ultieme middel. Inmiddels zijn er al zo'n kleine honderd medicijnen tegen aids ontdekt waarvan de werking zeer slecht of op zijn minst dubieus is te noemen en in ieder geval onbetaalbaar voor onze arme medemens.

Wat in ieder geval overeind blijft is het voortdurende juridische gevecht om patenten. Alle pogingen om een vaccin tegen aids te vinden zijn tot dusver op een fiasco uitgelopen en zullen dat ook blijven doen.

Er zal nooit een vaccin tegen aids komen omdat dat ene virus simpelweg niet bestaat. Wat wel al minstens twaalf jaar bestaat zijn goedkope medicijnen die op onoorbare wijze van de markt wordt gehouden, omdat het goedkopere en werkzamere stoffen zijn waar meestal geen patenten op kunnen worden aangevraagd.

Hoe meer we verzuimen de arme zieke te verzorgen, hoe meer aids veroorzakende virussen weerstand zullen opbouwen tegen onze (natuurlijke) medicamenten en mede daardoor zal de ziekte zich steeds sneller in een ongeneeslijke vorm blijven verspreiden.

Kemron
Kemron is een synoniem voor interferon-alpha IFN-a dat is toegediend aan een groot aantal aidspatiënten in Kenia en vervaardigd uit middelen die op de Japanse markt te koop zijn. Dokter Davy Koch en zijn assistenten rapporteerden dat na het toedienen van deze stof het aantal CD4+ cellen bij een aantal patiënten zelfs zo toenam dat er een conversie van HIV-antilichaam positief naar HIV-antilichaam negatief ontstond.

Koch en zijn collega's van het Keniaans instituut voor medische research publiceerde hierover een studie in het Journal of Molecular Biotherapy in 1990.

Gedurende zes weken werden veertig HIV-patiënten, met en zonder symptomen van de ziekte aids, behandeld met 2-2.5 i.e./kg natuurlijk humaan IFN-a oraal, via de mond. De onderzoekers rapporteerden dat acht van de veertig patiënten na de behandeling geen HIV-antilichamen meer in hun bloed hadden.

Een andere studie toonde bij dertienhonderd aidspatiënten aan dat de stof IFN-a een helend effect had en dat bij vijf procent van de patiënten de HIV-antilichamen uit het bloed verdween.

Het reeds eerder genoemde NIAID deed er alles aan om te voorkomen dat Kemron in een positief daglicht werd geplaatst en wees er fijntjes op dat de klinische onderzoeken tot dan toe verkeerd waren uitgevoerd en niet konden worden gereproduceerd.

Suramine
Al voor de ontdekking van het aidsvirus heeft de Vlaming Eric De Clerq, een sterk middel tegen dierlijke retrovirussen aangetoond. De Clerq heeft tal van medicamenten ontwikkeld die de verdediging van het lichaam tegen virussen moeten stimuleren. En het door hem herontdekte suramine, ook wel germanin genoemd dat oorspronkelijk een medicijn tegen de Afrikaanse slaapziekte of trypanosomiasis was, bleek een buitengewoon sterke werking te hebben op de produktie actievering van het menselijke hormoon interferon dat ons van nature tegen ziekte moet beschermen.

Hoe dit precies gebeurde was hem nog onbekend.

Direct nadat het reversed transcriptage was ontdekt focuste De Clerq zijn aandacht nog intensiever op stoffen die actief waren tegen dit enzym.

Aanvankelijk werd zijn pogingen bemoeilijkt omdat het zogenaamde wondermiddel maar niet wilde doen wat er van verlangd werd, totdat hij het suramine in 1974 losliet op het enzym van het aidsvirus. Tot zijn stomme verbazing bleek de stof direct een krachtige werking te hebben.

De Clerq was inmiddels op de hoogte van Gallos theorie dat leukemie, lees aids, door een retrovirus werd veroorzaakt en hij hoopte dus dat suramine een geneesmiddel hiertegen zou kunnen zijn.

Ondanks het feit dat De Clerq het ei van Columbus uitvindt vergeet hij plotseling deze zeer belangrijke stof verder te onderzoeken. Of hij het vergeten heeft voor of nadat hij Gallo gesproken heeft weet ik niet. Wat ik wel weet is, dat Gallo in 1978 bij De Clerq op het Rega instituut in Leuven langskwam om er bij hem op aan te dringen zijn werk te publiceren hetgeen gebeurde en ook daarna vergeet De Clerq het suramine opnieuw.

Vijf jaar later wordt De Clerq opgebeld door de Amerikaanse wetenschapper Sam Broder die hem verteld dat suramine zeer sterk werkt tegen het aidsvirus in een reageerbuis.

Tot op heden blijkt dat suramine het allerbeste middel tegen het aids veroorzakend virus is geweest dat we ooit hebben aanschouwd. Het moest alleen nog in het ziekenhuis uitgetest worden en tal van industriële tests ondergaan.

Het middel is er nooit doorgekomen en dus wordt suramine voorgoed vergeten. Het feit dat het medicament twintig keer zo goed werkt tegen zowel met HIV besmette als niet besmette cellen en gedurende meer dan zeventig jaar tegen vergelijkbare infecties als aids is gebruikt, speelde geen enkele rol meer en de stof werd terstond door de Amerikaanse overheid verboden verklaard. Ook in Duitsland bleek het middel in 1989 plotseling een zeer gevaarlijk medicijn te zijn.

Suramine, in 1916 ontdekt door de Duitse fabrikant Bayer, verlaagt met name het cortisol gehalte of stresshormoon in het bloed, doordat de cortex of schors van de bijnier degenereert. Een situatie die zeer sterk aan de genezing van HIV-patiënten bijdraagt. Over stoffen die min of meer dezelfde werking als suramine hebben en verlaging van het cortisol gehalte in het bloed bevorderen om te voorkomen dat de interferon productie wordt gereduceerd, is uitvoerig geschreven en gepubliceerd. Deze middelen zijn:

-Nimodipin
-Nifedipin en morphines als Beta-endorphine
-Methadon, dat de status van het immuunsysteem stimuleert
-Naltrexone, dat de hoeveelheid endorphine in het bloed doet stijgen
-Methionine-enkephaline
-Laudanum Tinctuur opii
-Ketaconazol syn. Nizoral
-Diphenylhydantion syn. Phenhydan -een medicijn tegen epilepsie-
-Rifabutin -een middel tegen tuberculose-

Antibiotica en cortisol slik je niet voor de lol
Medici schrijven cortison te pas en te onpas voor bij voetschimmel of ontstekingen. Erger nog is het feit dat bij mensen met venerische ziekten massaal en jarenlang grote hoeveelheden cortison in combinatie met het antibioticum erythromycine wordt voorgeschreven. Juist de combinatie van antibiotica en cortisol zorgt ervoor dat bepaalde micro-organismen in ons lichaam gedood worden. Op het moment dat dit gebeurt krijgen schimmels en ook de endotoxinen uit door antibiotica gedode bacteriën de kans om toe te slaan.

Nieuwe ziektes verschijnen in de patiënt en nieuwe chemische medicijnen worden aangewend om ze te bestrijden.
Vooral homoseksuelen zijn de klos, want zij ontvangen van hun behandelende artsen stoffen als Flagyl en diiodroxyquin tegen diarree en darmparasieten en ontvangen bactrim en septra om hen te behoeden voor een dodelijke longontsteking.

Middelen met soms dodelijke bijwerkingen, zo blijkt uit een Japans rapport van Reisaku Kono die over de ziekte SMON -subacute myelo optico-neuropathie- in 1975 een artikel schrijft in de Lancet. En SMON blijkt niets meer of minder dan een in 1950 ontdekte voorloper van aids en kuru (BSE) te zijn.

Een ziekte die in het radioactieve Japan massaal uitbreekt na de even zovele massale poliovaccinaties in de veertiger en vijftiger jaren. Aids en stress gaan zeer nauw samen omdat het ziekmakende mechanisme van het aidsvirus voortdurend de cortisol activiteit in de hersenen stimuleert. Als gevolg daarvan wordt het adrenocorticotrope hormoon ACTH geproduceerd dat de bijnierschors aanzet tot productie van cortisol. Aids en stress leven dus in symbiose met elkaar.

En het is juist deze constante toename van het cortisol die aids veroorzaakt. Het cortisol blokkeert namelijk twee onmisbare bestanddelen, zink en calcium, van de helpercellen binnen ons immuunapparaat. Het geneeskrachtige effect van zink is uit en te na bewezen en het curatieve of genezende effect ervan op wonden die slecht genezen is al langer dan honderd jaar bekent. Veel door artsen voorgeschreven middelen zouden simpelweg met zinkzalf kunnen worden bestreden.

Sexhormonen doden aidsvirus
Het mannelijke sex-hormoon dehydro-epiandrosteron DHEA is de ruggengraat voor een goede gezondheid. Lang is gedacht dat de invloed van DHEA ondergeschikt was tot aan zijn conversie naar het hormoon testosteron, doch niets is minder waar.

Recente studies hebben uitgewezen dat dit hormoon zelf is betrokken bij de DNA-transcriptie hetgeen een voor het leven zeer essentieel proces is bij de reparatie en duplicatie van lichaamscellen. Dus DHEA is niet simpelweg een groeistimulator, maar eerder een groeiregulator met een zeer krachtige en controlerende werking tegen een abnormale celproliferatie. Sterker nog, de specifieke enzymen die nodig zijn voor het metabolisme van DHEA wordt in praktisch elk weefsel van het menselijke lichaam gevonden.

Het feit dat dit hormoon een sekshormoon wordt genoemd is dan ook zeer tegenstrijdig te noemen en zelfs fout. Het is zelfs zo, dat de anabole werking van DHEA vergezeld gaat van een significante toename van de insulinegevoeligheid in het lichaam. Tevens heeft dit hormoon, naast talloze andere functies in het lichaam van man en vrouw, een parerende werking tegen schadelijke effecten van het stresshormoon cortisol. Beschermende DHEA-receptors zijn zelfs gevonden op immuun competente cellen in het gehele lichaam inclusief die in de hersenen.

Sociale en fysieke stress heeft met name een dramatisch slecht effect op de hippocampusfunctie en dit sikkelvormige verhevenheidje in de mediale wand van de hersenkamers dat ook deel uitmaakt van het limbische systeem, is betrokken bij het gedragspatroon van het individu. Juist voor aidspatiënten is een goede werking van dit systeem van cruciaal belang bij zijn genezing en het verbeteren van zijn of haar gemoedstoestand.

Voor een natuurlijke bestrijding van het aidsvirus is DHEA onontbeerlijk en in een juiste dosis gegeven, induceert het een verbetering van de anabolische groeifactor, toename van de spierkracht, en het activeert het immuunsysteem in hoge mate. Ook verhoogd het de kwaliteit van het leven heeft het hormoon een zeer krachtige werking tegen het aidsvirus.

Tot mijn verbijstering moest ik ontdekken dat DHEA door de Amerikaanse regering in 1985 als middel tegen het vermaledijde aidsvirus werd verboden, ondanks het feit dat het een gewoon menselijk hormoon is dat ons beschermd tegen ziektes als aids.

Suiker en zwavel als remedie tegen aids
Een scheikundige verbinding tussen suiker en zwavel, dextran-sulphate, veroorzaakt een buitengewoon sterke blokkering van het aidsvirus.

Dit middel met codenaam UA001, dat bekend staat om zijn anticoagulerende en antilipemische werking is gek genoeg al sinds 1963 vrij te koop in Japan en wordt in het westen onder de toonbank door, dus in het illegale circuit verkocht. In Italië en Groot-Brittannië wordt dextran-sulphate in tabletvorm aangewend bij patiënten met een te hoog cholesterolgehalte in het bloed.

Eveneens is het middel wereldwijd verkrijgbaar als infusievloeistof om het bloed te verdunnen en als bloedvervangend middel om de bloedcirculatie te stimuleren.

Plotseling wordt in 1985 door de farmaceuten Mëlling en Diringer ontdekt dat dextran-sulphate zeer effectief is in de bestrijding van het aidsvirus en prompt vragen ze een patent aan. Dit patent wordt hen in 1985 verleent door het Duitse Max-Planck-Gesellschaft.

In de zomer van 1986 vinden de Japanse onderzoeker S. Kueno en de Amerikaanse wetenschapper D.I. Abrams het bewijs van het werkzame effect van dextran-sulphate tegen het aidsvirus.

In augustus 1987 bespraken vertegenwoordigers van de Amerikaanse regering, namens het Drug Development Committee bij de National Institute of Health NIH, de experimenten die Kueno samen met Abrams in de Abrams-Clinic in het generale ziekenhuis van San Francisco exclusief bij "blanke homoseksuelen hadden opgestart. Reeds na acht weken bleek de helende werking van dextran-sulphate.

Ondanks dit fenomeen verstoorde Abrams het onderzoek naar deze onschadelijke medicatie tegen het aids veroorzakende virus met de woorden: Lymphocyte subset analyses were not significantly affected. Sindsdien wordt niets meer vernomen over een behandeling met dextran-sulphate.

Toch steekt nog één keer een licht protest op tegen de handelwijze van de Amerikaanse officials als de viroloog Mëlling het volgende zegt over de chemisch-fysische werking van dextran-sulphate in het Deutches" teblatt, het officiële Duitse medische journaal: ....activities which have been taken place for several months now in the USA. A male nurse - a Black from San Francisco nicknamed the "Dextran man" - is crossing the country selling the substance which can be obtained through the black market in Canada or legitimately from pharmacies in Japan. This is the ends of any controlled study on the efficacy of the substance.

Een ander middel dat hetzelfde lot onderging was AL 721 dat lecithine bevat, een extract van de karmozijnbes (Phytolacea americana). Dit medicament bleek buitengewoon effectief tegen het aidsvirus te zijn, omdat het antivirale eiwit volgens de onderzoeker J.M. Zarling de CD4+ als een specifiek monoklonaal antilichaam beschermt.

Publicaties over deze bevindingen vindt u in Nature 1990: 347; 92-5 en in het Dtsch artzebl. 1989: 86: A529-34. Ook in de Wall Street Journal verschenen er over deze merkwaardige geschiedenis twee artikelen op 29 april en 16 juni in het jaar 1988 van de stafreporter Marilyn Chase (http://www.aidsinfobbs.org/articles/wallstj/88/142 en 197)

Duitse medicijnen tegen HIV verboden
Om onbekende redenen werden de door de Duitse farmaceutische giganten Hoëchst en Bayer de polysaccharide sulphaten Hoëchst-Bayer 946, L661, RU-486, Imreg-1 en AL-721, bekend onder de namen Arteparon en Arumalon, in 1988 in Duitsland op de verboden lijst gezet.

Een ander vreemd fenomeen was de stopzetting van de productie van Bayolin. Al deze stoffen hebben een krachtige werking tegen HIV. Ditzelfde gebeurde ook met de stoffen Ampligen door de chemiereus Du Pont en L661 door Merck Sharpe & Dome MSD.

De Duitsers verboden een stof als methadon. De Hoëchst fabriek weigerde zelfs om methadon die was voorgeschreven in de staat Nortrhein-Westfalen om intraveneuze druggebruikers van hun verslaving af te helpen. Hetzelfde gebeurde met de medicamenten diethylcarbamate, inosinpranobex, ribavarin, pentamidine, dehydroandrosterone en hypericine.

Antimonium wolframate (HPA-23)
Genoemde stof HPA-23 is in staat het HIV aan te pakken en de groei ervan te stoppen. De werkzame stof Heteropolyanion-23 is reeds in 1954 en 1969 beschreven als een stof die buitengewoon goed werkzaam is tegen het retrovirus dat de ziekte Creutzfeld-Jacob (BSE en Kuru) veroorzaakt.

Ook de stoffen Polyvinylsulphate, sulphate poeder extracten van algen en dextran sulphaten zijn werkzaam tegen het HIV-virus.

(S)-1(3-hydroxy-2-phosphonyl)cytosine (HPMPC) begrijpt U?

Eric DeClerq heeft niet alleen met suramine een stof geproduceerd dat uitstekend werkt tegen het HIV. Ook op het gebied ter bestrijding van de cytomegalo-virusinfectie CMV heeft hij zijn sporen verdiend. Zo bestudeerde hij uitvoerig de stof (S)-1(3-hydroxy-2-phosphonyl)cytosine HPMPC dat buitengewoon goed werkt tegen CMV infecties.

Prostatin
Door zijn soortenrijkdom is de kans groot dat in het tropische regenwoud duizenden soorten planten leven die stoffen bevatten waarvan het de moeite waard is om na te gaan of er geneesmiddelen uit kunnen worden bereid. Vooral traditionele genezers gaan daarbij zeer gericht te werk als het gaat om het zoeken naar een middel tegen aids. Deze etno-botanici leven bij voorkeur in gebieden waar een grote diversiteit aan planten bestaat, terwijl hun kennis geworteld moet zijn in de traditie van het eigen volk.

Hun geneeswijze is door de generaties heen van genezers op hun kinderen of leerlingen overgedragen en heeft in die lange periode ongetwijfeld zijn waarde bewezen. Ondanks veel kritiek op deze etno-botanici kunnen deze toch bogen op een aantal klinkende
successen. En een van die succesnummers is het middel prostatin, een stof die wordt gewonnen uit een boom in de regenwouden van Samoa, een eiland in de Stille Oceaan. Op traditionele wijze wordt een extract van deze boom gebruikt tegen gele koorts.

Bij nader onderzoek in de Verenigde Staten vond men grote activiteit tegen HIV. Prostatin behoort tot een groep chemicaliën die forbolen wordt genoemd en waarbij men nooit naar een geneesmiddel had gezocht omdat deze stoffen juist kankerverwekkend zijn.

Bij nader inzien bleek dat prostatin het enige forbol is dat dit niet is, zodat een belangrijke hindernis voor een adequaat medicijn tegen aids was weggenomen. Prostatin is nooit op de markt verschenen omdat het onderzoek in de Amerikaanse laboratoria bleef steken.

Sambucol
In mijn grootmoeders tijd stond er in de tuin altijd die goeie ouwe vlierbessenboom waaruit wijn, stroop en een medicament tegen griep werd vervaardigd. Elk jaar weer bogen de takken onder de grote dikke trossen zwarte glanzende bessen en wie toen in de wintermaanden ook maar het minste teken van verkoudheid of griep vertoonde moest eraan geloven. En het hielp als geen ander middel of vaccin dan ook. Vlier is rijk aan B-vitamines, calcium en fosfor en daarvan is wetenschappelijk aangetoond dat het sterke antivirale eigenschappen
heeft.

Behandeling van HIV-infecties en AIDS gerelateerde ziektes
De volgende medicamenten, acties en voedingsmiddelen zijn absoluut verboden:

-Isoniazide en Sulfadiazide
-Behandeling met bestralingsmethodieken en cortisol moeten uiterst zorgvuldig worden overwogen. Eigenlijk moeten ze worden vermeden.
-Bloedverlies in welke vorm dan ook, chirurgische operaties, bepaalde medicijnen die het afweermechanisme van het lichaam aanvallen en antibiotica induceren de aanmaak van HIV.
-Voedingsstoffen die diarree kunnen veroorzaken moeten worden vermeden en dat geldt ook voor voedingsmiddelen die de maag en/of darm irriteren.

Bij behandeling van aidspatiënten dient ten eerste:

-Reduceer de cortisol spiegel in het bloed
-Gebruik die middelen die de situatie in het lichaam voor HIV verslechteren en de zenuwen te versterken die stoffen zijn: Hypericin, Tryptophan en Diphenylhydantoin.
-Gebruik alleen de volgende antidotes: Zink, Lidocaine, Procaine, Nifedipin, Cimetidine, opiaten als Methadon, Natrexone peptide T. en Thalidomide (Softenon).
-Individueel dient naar behoefte voorgeschreven te worden: Suramine, Ketaconazol en Rifabutin.

Ten tweede:
Verhoog de sekshormonen door:

a. Het instandhouden en in overeenstemming brengen van de zintuiglijke waarnemingen.
b. Vitamine E (Spondyvit, Sanavitan).
c. Dehydroepiandrosterone DHEA, Testosteron, Megestrolacetate, Oestrogeen, RU486, Trichosantin.

Ten derde:
Verbeter of vernieuw de thymusfunctie door:
Thymusmedicaties (Thym-Uvocal, Thymoject, TP-1 Serono, Thymopentin, Timunox), Arborvitae extracten, Inosinpranobex (Inosin, Delimmum, Isoprinosine), Diethylthiocarbamate (Imuthiol, Disulfiram, Antabus) Tuftsin, Tacridin.

Ten vierde:
Verbeter het interferon mechanisme met Kemron.

Ten vijfde:
Geef de patiënten antilichamen om de infecties te bestrijden door middel van intraveneuze injecties met gammaglobulinen genaamd IgA, IgD, IgE, IgG, en IgM.

Ten zesde:
Breng het HIV onder controle door:

Dextran-sulphate (Sklerogamma, Asuro, Bicibon; komt voor in zeeproducten, vis, schaaldieren, algen en kraakbeenextracten), AL 721 (Essentiale Forte, Lipostabil 300, Ovothin 120; eigeel, noten, lechitine, zaadolie) en HPA-23. Additioneel kunnen de opportunistische infecties als volgt worden behandeld:

-candidiasis: bovenmatige luchtdruk, Phaseoline, Ketaconazol (Nizoral), Amphotericine-B (Moronal); honing.
-cytomegalovirus infectie: Transfer factor, Ribavirin, Foscarnet, HPMPC (Stals)
-Epstein-Barr- virusinfectie: Procaine, Lidocaine. Gorgel driemaal per dag 10 minuten met zonnebloem olie.
-Pneumocystis carinii pneumonia: TMS en pentamidine.
-Kaposi sarcoma: Toevoering van elektrische stroom aan het badwater.
-Toxoplasmosis: TMS.
-Cryptococcosis: Amphothericin B (Moronal).
-Isosporosis: Ketaconazol (Nizoral), Fluconazol, TMS.
-Herpes simplex type 1 en 2: Zovirax zalf of injecties.
-Tuberculosis: Rifabutin.

De behandeling van geïnfecteerde patiënten moet worden aangepast aan de symptomen en de klinische resultaten. De volgende medicamenten kunnen vrij gemakkelijk verkregen worden en zijn bruikbaar als basistherapie voor praktisch alle aidspatiënten of seropositieve:

3x1 tablet Hypericin (Hyperforat, Psychotonine, Aristoforat, Esbericum)
3x1 tablet Zinkorotrat
3x1 tablet Thym-Uvocal
2x1 tablet Pentosanpolysulfat SP 54
1x1 tablet Spondyvit

Voor mannen: 3x1 tablet Andriol

Voor vrouwen: 1x1 capsule Oestrofeminal

Literatuur:
Dongen van J.J. (1997) Pleidooi voor de aap. De waarheid achter aids en andere virusinfecties. Nog beperkt, gesigneerd, te bestellen bij de auteur.

Dongen van J.J. (2002) AIDS. De grootste misdaad in de medische geschiedenis. Uitgeverij Elmar B.V., Rijswijk (ISBN 90389 1300 1)

Dongen van J.J. et al (1990) Manual of Microsurgery on the Laboratory Rat. Elsevier Science Publishers, Amsterdam (ISBN 0-444-81139-7

---

Achtergrond auteur

---

Johannes Jacobus van Dongen werd geboren op 15 mei 1946 te Rotterdam. Na
het gebruikelijke voortgezette onderwijs volgde hij van 1969 tot 1973 de
opleiding Biotechniek bij de Vakgroep Experimentele Chirurgie aan de
Universiteit van Leiden, waar zijn mentor dr. H. Stol hem in 1973 zijn
diploma uitreikte. De opleiding tot 'alround' experimenteel microchirurg
ontving hij bij de Algemene Heelkunde in het Academisch Ziekenhuis en
aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam. De vakgroep stond onder
leiding van prof. dr. D.L. Westbroek en de Experimentele Microchirurgie
onder leiding van dr. W.J. Kort.

Na zijn voltooide opleiding in 1976 werd hij hoofd van de Experimentele
Microchirurgie bij de vakgroep Pathologie /Immunologie aan de
Universiteit van Maastricht onder leiding van prof. dr. P.L.M. van Breda
Vriesman waar hij duizenden hart-, nier-, lever- en totale
darmtransplantaties uitvoerde, alsmede sera vervaardigde om de
immuniteit van proefdieren te manipuleren. Van 1978 tot 1982 was hij
docent aan de Verpleegkundige Opleiding van het St. Annadal Ziekenhuis
te Maastricht, waar hij het vak Transplantatie Biologie doceerde onder
leiding van prof. dr. H. Jeekel. Van 1980 tot 1989 was hij docent,
organisator en hoofd van de 'First National and International Individual
Post Graduate Course', eerst onder leiding van prof. dr. H. Jeekel en
later respectievelijk onder leiding van prof. Dr. G. Kootstra en prof.
dr. P. Soeters van de Universiteit van Maastricht. Van 1989 tot 1993
werkte hij als Research Assistant' bij de Vakgroep Anatomie/Embryologie
en ontwikkelde hij daar mede de intra-uterine operatie, de
bottransplantatie en het driedimensionale beeld van de achterpoot van de
rat onder leiding van prof. dr. J. Drukker van de Universiteit van
Maastricht. Van 1989 tot 1997 was hij lecturer and cordinator van de
'National and International Experimental Course in Microsurgery' bij de
Vakgroep Proefdierkunde aan de Universiteit van Utrecht onder leiding
van prof. dr. L.F.M. van Zutphen.

Van 1987 tot 1993 was hij universiteitraadsbestuurder en bekleedde hij
als fractievoorzitter en oprichter van de fractie Frontaal functies in
praktisch alle universitaire commissies waaronder de
vertrouwenscommissie. In 1990 publiceerde hij het boek 'Manual of
Microsurgery on the Laboratory Rat' bij Elsevier Science Publishers. In
1993 ontwikkelde hij de 'anastomose simulator' en verschillende nieuwe
operatietechnieken waaronder de extra corporale heterotope
harttransplantatie en de intra-abdominale heteretope harttransplantatie
met uitgang op de vena porta voorzien van een osmose minipomp. Voor zijn
vele uitvindingen en zijn handvaardigheid op het gebied van de
experimentele microchirurgie ontving hij tijdens het jaarlijks congres
voor biotechnici te Arnhem van de toenmalige Staatssecretaris van
Welzijn Volksgezondheid en Cultuur, uit handen van de Veterinaire
Hoofinspecteur drs. H. Verburg en de Voorzitter van de Commissie
Alternatieven voor Dierproeven prof. Dr. L.F.M. van Zutphen, de 'Prijs
Alternatieven voor Dierproeven'. Van 1995 tot 1997 werkte hij als
Research Assistant bij de farmaceutische afdeling van Solvay Duphar te
Weesp aan het project 'Artificial Rat' onder leiding van prof. dr. R.
Remie.

Hij gaf cursussen op het gebied van de Experimentele Microchirurgie aan
de Universiteiten van Stuttgart, Heidelberg en Mannheim in Duitsland, de
Universiteit van Aarhuss, in Denemarken en aan de Universiteit van
Mexico City in Mexico. In 1997 voltooide en publiceerde hij zijn derde
boek 'Pleidooi voor de aap. De waarheid achter aids en andere
virusinfecties'. Sinds 2001 schrijft hij korte verhalen in het
tijdschrift 'Mens & Wetenschap'.

Naast vele (sociale) bestuurlijke functies is hij sedert 1989 oprichter
en voorzitter van het Microchirurgisch Educatief Instituut en werkte hij
mee aan de totstandkoming van meer dan vijftig wetenschappelijke
proefschriften bij de vakgroepen immunologie, chirurgie, farmacologie,
anatomie, biochemie, microbiologie, pathologie, fysiologie en
proefdierkunde.

In 1990 was hij secretaris en oprichter van de 'Microsurgical
Development Foundation'. Zelf, of met vele andere wetenschappelijke
auteurs, schreef hij tientallen biotechnische of wetenschappelijke
publicaties van uiteenlopende aard. Ook vervaardigde hij mede een
twaalftal onderwijs videofilms op het gebied van de experimentele
microchirurgie.

---