Immuunmodulatie


logo.jpg (7231 bytes)

Google

Deze pagina is verouderd - ontvang onze nieuwtjes per email

 

Immuunmodulatie bij vermoeidheidsklachten


Het immuniteitssysteem bestaat uit verschillende onderdelen, en heeft als doel het lichaam te beschermen tegen schadelijk indringers (veelal micro-organismen).
Grofweg bestaan er 2 toestanden waarin de som van de verschillende immuniteitsonderdelen zich verkeren: hyper immuniteit en hypo immuniteit, oftewel een overactief immuniteitssysteem en sterk verminderd actief immuunsysteem.

In de klinisch chemische laboratoriumbepalingen wordt meestal gekeken naar de in het bloed aanwezige antistoffen, de verschillende witte bloedcellen en hun aantallen, en de aspecifieke ontstekingseiwitten zoals bijvoorbeeld het CRP (C-reactive protein).
In het proteomics bloedbeeld wordt naar 5 verschillende onderdelen van het immuniteitssysteem gekeken: de C- immuniteit (vergelijkbaar met het aantal witte bloedcellen), de I-immuniteit (de antilichaam vorming), de neurale afweer (de afweer die verzorgd wordt door het centrale zenuwstelsel), de darmafweer en de werking van het reticulo endotheliale systeem (verschillende onderdelen van het immuunsysteem).

Bij een hyper immuniteitsstatus is het immuunsysteem overdreven actief, en richt het zich tegen lichaamseigen cellen en weefsels. Een aantal voorbeelden hiervan zijn reumatoÔde artritis, astma, multiple sclerose, M.Besnier Boeck.
Bij een hypo immuniteitsstatus, is het immuunsysteem sterk inactief. Er ontstaan klachten zoals sterke infectiegevoeligheid, zich meestal uitend in terugkerende infecties van de slijmvliezen (tandvleesproblemen, urineweginfecties, infecties van de bovenste luchtwegen) en vaak onverklaarde vermoeidheidsklachten. 'Vallen' er meer onderdelen van het immuunsysteem 'stil', of werken ze afzonderlijk minder efficiŽnt, dan kan ook een beeld ontstaan zoals bij CVS of ME. Men heeft in het beginstadium vaak 'vage klachten' en energieverlies. In een verder stadium, waarbij er meer dominostenen van het immuunsysteem omgevallen zijn, ontstaan vaak terugkerende infecties. Helaas worden deze dan met antibiotica bestreden, waarbij juist de darmweerstand sterk achteruit gaat (volgend dominosteentje valt om). Als er als klapper op de vuurpijl ook een narcose volgt (iemand moet bijvoorbeeld een operatie ondergaan), valt het laatste steentje om.

Wat in de praktijk gezien en gemeten wordt, is dat bij ME (gelukkig niet zo vaak voorkomend), een sterke verstoring bestaat in het samenspel tussen hypothalamus/hypofyse/bijnier. Deze structuren maken deel uit van de neurale afweer, het gedeelte van het zenuwstelsel dat invloed uitoefent op cq deel uitmaakt van het immuunsysteem. Dat dit effect overigens ook te meten is in het klinisch chemisch bloedonderzoek hebben we kunnen vaststellen.

Bij verdenking op een ME, volstaat het om de volgende klinisch chemische parameters te bepalen: cortisol (serum), leukocyten, leukocyten diff, CRP en BSE (bezinking).
U zult merken dat zelfs ten tijde van afwezigheid van een infectie, deze parameters onverklaarbaar afwijken van de norm.

De effecten van welke interventie dan ook zijn te vervolgen door een proteomics onderzoek. Cognitieve gedragstherapie (moduleren van de neurale afweer), antidepressiva (werking is vooralsnog onduidelijk bij ME, maar ook bij depressies zelf), sedativa (benzodiazepines) of eventuele voedingsaanpassingen, kunnen aangrijpen op een van de onderdelen zoals eerder benoemd. Wilt u liever via klinisch chemische bepalingen de effecten van interventies vaststellen, is het raadzaam de reeds eerder genoemde parameters te vervolgen.

House

 

Verklarende woordenlijst:

- Klinisch chemische laboratoriumbepaling: gangbare bloedtesten die door huisarts of specialist aangevraagd kunnen worden in een ziekenhuislaboratorium (schildklierfunctie, nierfunctie, leverfunctie etc.)

- Antistoffen: complexe eiwitten die door onder andere afweercellen gevormd wordt om lichaamsvreemde organismen of structuren makkelijker te kunnen herkennen en bestrijden

- Proteomics: welke eiwitten zitten er in een cel, hoe functioneren ze en wat is hun relatie tot elkaar? Dat zijn de centrale vragen binnen het proteomics onderzoek. Voor het onderzoek naar ziekten is deze aanpak van groot belang.

- CVS: chronisch vermoeidheidssyndroom (syndroomdiagnose)

- ME: myalgische encefalomyelitis (in de huidige terminologie uitwisselbaar met CVS)

- Hypothalamus: onderdeel van de hersenen dat een rol speelt in de hormoonregulatie, en deel uitmaakt van het limbische systeem (emotionele regulatie)

- Hypofyse: hormoonregulerend onderdeel van de hersenen


 

 


 


View My Stats