Vaccinaties & Griep
Door Johan J. van Dongen
Alvorens de geschiedenis van het
reislustige griepvirus en het ontstaan van griep als gevolg van menselijk handelen aan u
voor te leggen, wil ik u eerst kenbaar maken dat u datgene wat hieronder in de kantlijn
staat eigenlijk had moeten weten vooraleer u een besluit neemt om een griepvaccinatie of
een vaccinatie in zijn algemeenheid te nemen.
Bedenk voor u gaat of laat vaccineren:
*teveel vaccinaties in een korte periode
zijn gevaarlijk
*vaccins zijn eigenlijk vergiften
*denk tweemaal na voor u een griepinjectie neemt
*bij een slecht werkend immuunsysteem is het oppassen met vaccinaties
*onderzoek heeft uitgewezen dat griepinjecties Alzheimer kunnen veroorzaken
*winsten, en niet de noodzaak, hebben van vaccins een modeverschijnsel gemaakt
Wat medisch en wetenschappelijk algemeen
bekend is en wat U eigenlijk had moeten weten:
De meeste wetenschappers en medici hebben
natuurlijk gehoord van de discussies over mogelijke schadelijke effecten van sommige
vaccins. En ze weten drommels goed dat het veroorzaken van ziekten door medisch handelen,
de zogenaamde iatrogene ziekten, bij het grote publiek zo goed als onbekend is en dat de
outsider, de leek dus, van alles wijs gemaakt kan worden. Echt alarmerende berichten
worden voor het grootste deel verborgen in technisch-wetenschappelijke tijdschriften of
afgedekt door de medische- en farmaceutische maffia waardoor de echte waarheid buiten het
bereik van het gewone publiek blijft.
Door wie bijvoorbeeld werd Yomanda bijvoorbeeld aan de schandpaal genageld? Of de
alternatieve beroepsgroep die voor kwakzalvers worden uitgemaakt? Bovendien zijn 'de
deskundigen' in de gezondheidszorg bang dat hun machtige schip op de klippen zal varen als
het publiek kennis krijgt van de werkelijke gevaren die aan vaccinaties verbonden zijn.
De relatie tussen de vaccinatiepolitiek,
autisme, multiple sclerose, aids, nekkramp en het golfoorlogsyndroom heeft uiteraard mijn
speciale aandacht. Want juist daarom wordt in mijn boeken dit soort veelal iatrogene
ziekten als voorbeelden gebruikt om aan te tonen dat wereldwijd de vaccinatiepolitiek
volkomen uit de hand is gelopen. Ik weet als geen ander dat de meeste wetenschappelijke
waarnemers de grote afname van infectieziekten toegeschreven hebben aan de tegenwoordig
gangbare en wijd verspreide vaccinaties ondanks het feit dat ik meer dan eens aangetoond
heb dat dit een absolute leugen is. Een ander voorbeeld is dat alle gevallen van polio die
na vaccinatie met het poliovaccin de kop opstaken tot het vaccin zelf teruggeleid kunnen
worden.
Overtuigd dat de overwinning van de
belangrijkste infectieziekten bij kinderen het gevolg was van
overheidsvaccinatieprogramma's, beginnen instanties van de gezondheidszorg nu toch steeds
meer ziekten aan de vaccinatielijst toe te voegen, zoals het door bacteriën veroorzaakte
influenza type B, hepatitis B, mazelen, de bof en waterpokken, en u bent gewaarschuwd: in
de toekomst volgen er nog meer! De drijfveer hierachter is de winst die door de
fabrikanten gemaakt wordt, plus de afspraken tussen medici met een financieel aandeel
hierin en ambtenaren van de gezondheidszorg met dezelfde interesse. Ongelukkigerwijs
bestaat er geen controle vanuit de medische wetenschap over de veiligheid van
ongelimiteerde vaccinaties bij jonge kinderen. De meeste onderzoeken bij gevaccineerde
kinderen duren niet meer dan twee weken nadat het vaccin is toegediend, terwijl
bestudering van de effecten op de nog groeiende hersenen steeds maar uitgesteld wordt.
Daarbij wordt er bij deze onderzoeken alleen gekeken naar de meest in het oog springende
beschadigingen, en niet naar de subtiele veranderingen die echter wel tot toekomstige
hersenbeschadigingen kunnen leiden. U had dit alles voor een groot deel kunnen weten, maar
de invloed van de machtige medische wereld en de kwalijke rol van huisartsen is enorm.
Maar, het is wel uw lichaam.. En misschien belangrijker nog.. "Uw Kind".
Het valse empirische denken van
wetenschappers en medici
Het is karakteristiek voor de moderne wetenschap en in het bijzonder de medische tak ervan
om altijd alleen naar de meest voor de hand liggende oorzaak te kijken in plaats van naar
de bijverschijnselen, of zelfs maar naar het vergiftigende effect van twee of meer
middelen op het lichaam, die als ze enkel gebruikt worden zwak of in het geheel niet
giftig zijn, maar samen door de versterkende werking op elkaar heel gevaarlijk kunnen
zijn. Toch gaat de wetenschap langzamerhand hier meer van begrijpen. Het is bijvoorbeeld
bekend dat wanneer twee zwakgiftige pesticiden apart van elkaar bij proefdieren gebruikt
worden ze nooit tot Parkinson leiden, maar als ze gecombineerd worden er al heel snel
Parkinson optreedt. En medicijnen worden vrijwel altijd gecombineerd en dat op een wijze
die nooit in proefdieren kan worden onderzocht. Dit ondanks vele wetenschappelijke studies
in proefdieren en menselijke 'mensratten' die aantonen dat de meeste van deze
samenstellingen elkaars' werking versterken en daardoor giftig voor het lichaam zijn.
Zoals in de hierboven gegeven voorbeelden beschreven is zien we steeds meer gevallen van
samengestelde chemische toevoegingen die een vernietigende uitwerking op het menselijk
organisme hebben, ondanks dat ze, als ze alleen gegeven worden, niet of weinig giftig
zijn. Het grote publiek, de leek dus, realiseert zich jammer genoeg nog steeds niet dat
aan vaccins veel chemicaliën toegevoegd worden. Daardoor kan welk vaccin dan ook bijv.
aluminium, kwik, gehydroliseerde eiwitten, monosodium - natrium glutamaat, verschillende
oliën en complexe moleculen, bekend als immuun helpers bevatten. Deze toevoegingen
(aluminium, kwik, gehydroliseerde eiwitten en mononatrium glutamaat) staan stuk voor stuk
bekend om hun vergiftigende werking op de hersens. MAAR U ZOU HET MOETEN WETEN!*
Het reislustige griepvirus
Het waren natuurlijk niet alleen Duitsland en Japan die tijdens de beide wereldoorlogen en
het interbellum experimenteerden met wapens die mensen dodelijk ziek konden maken. Ook de
Verenigde Staten en Groot-Brittannië maakten gebruik van virussen en bacteriën om hun
vijanden uit te schakelen. Het experiment met het miltvuur was slechts kinderspel
vergeleken met wat men allemaal heeft uitgehaald met het griepvirus om de vijandige
medemens uit te schakelen. Volgens Lenhartz en Leichtenstern is de griep al aan het einde
van de vorige eeuw in gezamenlijke en wereldomvattende acties van de Verenigde Staten en
Groot-Brittannië als een uiterst effectief biologisch wapen gebruikt. Beide onderzoekers
publiceerden in respectievelijk 1892 en 1896 onafhankelijk van elkaar over de oorzaak en
de verspreiding van de grieppandemie van 1892 waarbij in minder dan twee jaar tijd meer
dan 20 miljoen dodelijke slachtoffers vielen te betreuren. Uit hun beschrijvingen wordt
duidelijk dat de griep op een bizarre wijze door, de wereld trok en in het bijzonder
plaatsen trof waar de belangen van de Verenigde Staten en Groot-Brittannië moesten worden
verzekerd, of in koloniale gebieden waar een ontvolking bepaalde voordelen bood.
De grieppandemie van 1889
In mei 1889 werd voor het eerst melding gemaakt van een uiterst agressieve griep. In die
maand sloeg het virus toe in Athabasca, een gebied in het toenmalige Brits Noord-Amerika
en in het Aziatische Turkistan. Dit laatste land was door Rusland geannexeerd en grensde
aan Brits Indië. Terwijl het in Athabasca indianen waren die aan de gevolgen van de griep
overleden, werden in het even ten noorden van Brits Indië gelegen Turkistan vooral
Europese ingenieurs, inheemse spoorwegwerkers en Russische soldaten plotseling ernstig
ziek. De griep viel volgens woordvoerders 'als een deken uit de lucht' en de bouw van een
voor Rusland uiterst belangrijke spoorwegverbinding werd daarmee aanzienlijk vertraagd. In
de maanden daarop verspreidde de griep zich over het Russische imperium, waarbij en
passant ook Australië werd aangedaan. In december bereikte de griep de Russische steden
Moskou en Sint Petersburg.
Op de zeventiende van dezelfde maand stak
het virus ineens de kop op in Boston en twee dagen later was ook New York behoorlijk
grieperig. De maand was nog niet voorbij of een Amerikaans oorlogsschip vol griepvirussen
zette vanuit New York koers naar het Engelse Gibraltar en vervolgens, in januari 1890,
werden ook de aan de Middellandse Zee gelegen havensteden Tanger, Algiers, Tunis, Tripoli
en Alexandrië en zelfs Cairo door het virus getroffen. De maand was nog niet voorbij of
ook in Zuid-Afrika sloeg de griep toe en werden de opstandige boeren en kaffers in de
Kaapkolonie door de ziekte uitgeschakeld. Daarna hield het virus vreselijk huis in Mexico,
in Honululu en langs de oostkust van Zuid Amerika. In enkele weken tijd werden
achtereenvolgens Montevideo, Santos en Rio de Janeiro getroffen. Ook de bewoners van het
piepkleine eilandje Nevis werden besmet en de maand februari was nog niet om of in grote
delen van Noord-Amerika waren complete indianenreservaten uitgedund.
De ziekte trof ook Brits-Indië en Ceylon.
Zowel in Bombay als in Colombo brak de griep uit, nadat Britse oorlogsschepen deze
havensteden hadden verlaten. In een publicatie uit 1890 van Ellis, Influenza in India. The
introduction of influenza, valt te lezen, dat de griep op het Indiase vasteland samenviel
met de Britse troepenbewegingen. Tussen maart en november van dat jaar had de griep
vrijwel de hele wereld in haar greep, tot in de Duitse kolonie Togo toe. Pas in december
wist de griep Engeland te bereiken, maar toen was het virus kennelijk al zo uitgeput van
de lange reis dat het zich maar uiterst langzaam verplaatste en er bijvoorbeeld vier
maanden over deed om van Manchester in het vijf kilometer verderop gelegen Salford te
komen.
De grieppandemie van 1918
Bijna 30 jaar later was het virus kennelijk goed uitgerust, want tijdens de Eerste
Wereldoorlog sloeg het weer genadeloos toe, nadat de Brits Amerikaanse wetenschapper, W.P.
Dunbar, al in 1915voorspeld had dat er een ernstige griepepidemie op komst was. Die
profetie deed hij na een bezoek aan Mantsjoerije waar hij als directeur van een
gezondheidsinstituut in Hamburg, geconstateerd had dat daar tijdens de Japans Russische
oorlog een uiterst agressieve griep heerste. Hij kreeg gelijk want enkele maanden later
reeds werden in Engeland Britse militairen getroffen door een griep, die gelukkig
onschuldig was en twee jaar later, in 1917, trof dit relatief onschuldige virus ook
militairen in de Verenigde Staten die zich voorbereidden op een oorlogsmissie in Europa.
In meer dan 25 legerkampen brak toen de griep uit.
In het vroege voorjaar van 1918 was het
virus weer terug in Europa waar het even Spanje aandeed en vervolgens opdook in de Britse,
Amerikaanse en Franse frontlinies waar het overigens weinig schade aanrichtte. Maar op 16
mei bleek het griepvirus opeens dodelijk en wel in de Noord Duitse stad Kiel, de stad van
de Keizerlijke vloot, waar een compleet garnizoen soldaten in enkele uren ziek werd. Velen
van hen stierven kort daarop. Vanaf dat moment zijn er overal in Duitsland en aan het
front in Frankrijk dodelijke griepexplosies. De militairen aan het front dachten dat er
sprake was van een gifgasaanval. Soldaten die op wacht stonden of in de open lucht
bivakkeerden, voelden plotseling een brandende irritatie in neus en keel die gepaard ging
met een droge hoest of geïrriteerde ogen. In veel gevallen stierven de soldaten daarop
zeer snel. Hoewel de diagnose griep was, bleken er ook toxische stoffen in het spel te
zijn.
Het waren niet alleen de Duitse
frontsoldaten die overleden aan de verschijnselen van deze griep. Ook arbeiders in
wapenfabrieken en hun gezinsleden kregen de ziekte en overleden soms binnen enkele dagen,
of zelfs binnen enkele uren nadat de ziekte zich had gemanifesteerd. De voornaamste
doodsoorzaak was een longontsteking. In de laatste vier maanden van het jaar 1918 verloor
Duitsland meer dan 400.000 burgers en militairen. Dat de Duitse legerleiding op 11
november 1918 capituleerde, was zeker mede het gevolg van deze pandemie. Dat de
geallieerden niet massaal stierven en zelfs nauwelijks ziek werden, geeft te denken.
Misschien hadden zij in het verleden voldoende weerstand tegen de ziekte opgebouwd. Dat
had men elders niet, want in de maanden na de Eerste Wereldoorlog stierven in Rusland en
Brits Indië nog vele miljoenen aan deze griep.
De varkensgriep is niet besmettelijk
De grote pandemie van 1918-1919 was de aanleiding tot een enorme hoeveelheid
wetenschappelijke research, waarbij veelonderzoekers weliswaar dachten dat een virus de
verwekker van de ziekte was, maar dat niet konden aantonen. In zijn boek Virussen en
verkoudheid uit 1969 beschrijft dr. J.M. Adams, hoogleraar in de kindergeneeskunde aan de
Universiteit van Californië, waarom de wetenschappers er in die tijd niet in slaagden om
de besmettelijkheid van griep te bewijzen. Een ziekte die mensen overal ter wereld
nagenoeg tegelijkertijd kon infecteren, bleek onder experimentele omstandigheden niet
besmettelijk te zijn. Ondanks talloze pogingen kon men de ziekte niet van de ene op de
andere proefpersoon overbrengen. Het werd steeds duidelijker dat de besmettingen tijdens
de pandemie van 1918 nooit konden zijn veroorzaakt door contacten tussen mensen onderling.
Uiteindelijk wist de Engelsman Richard Shope in 1933 een filtreerbaar virus uit een varken
te isoleren. Varkens waarop hij dit gefiltreerde virus overbracht, kregen ook de griep.
Volgens Adams leverde Shope daarmee het bewijs dat bacteriën samen met een virus een
cruciale rol spelen bij het veroorzaken van de griep. Hij zegt hierover:
'Op deze wijze ontdekte men dat de bacil
niet de enige oorzaak van varkensgriep kon zijn en dat een virus verantwoordelijk was voor
het begin van een onschuldige ziekte, zoals een verkoudheid. Als beide agentia (een virus
en een bacterie) echter tegelijkertijd werkzaam waren, ontstond een zeer ernstige en vaak
fatale vorm van varkensgriep bij mensen.'
De grieppandemieën van 1957 en 1968
Het duurde bijna 50 jaar voordat de grieppandemie van 1918 werd opgevolgd door een nieuwe
wereldomvattende ziektegolf. Het griepvirus werd weer actief op het moment dat de Franse
belangen in Indo China moesten worden prijsgegeven en de Amerikanen betrokken raakten bij
de burgeroorlog in Vietnam. Deze Aziatische griep begon, net als de Vietnam oorlog, eind
februari 1957. Het virus stak de kop op in de Chinese provincie Yunnan die grenst aan
Vietnam en Laos. Drie maanden later werd het virus opeens gesignaleerd in San Diego bij
militairen die, volgens woordvoerders van het Amerikaanse leger, terugkwamen uit het
gebied van de Stille Oceaan. Kort daarna werden tijdens een in Amerika gehouden Jamboree
veel padvinders plotseling ziek. Dankzij deze merkwaardige incidenten konden de
Amerikaanse wetenschappers snel een nieuw virus isoleren en bovendien wist men voordat de
'echte' pandemie losbarstte, twaalf miljoen vaccins aan te maken. Achteraf bleek echter
dat men onvoldoende vaccins had geproduceerd, want de grieppandemie van 1957 vergde alleen
al in de Verenigde Staten 78.000 dodelijke slachtoffers. In de jaren daarna bleef het
griepvirus voornamelijk actief in Azië, waar het vreemd genoeg, na het terugtrekken van
de Amerikanen uit Vietnam in 1968, de Amerikaanse troepen volgde naar Cambodja. Het leek
er sterk op dat de routes die het virus in Zuidoost Azië volgde, samenvielen met de
militaire troepenbewegingen.
De grieppandemie van 1976
Toen er in 1976 opnieuw een oorlog in Zuidoost Azië woedde -ook dit keer in Cambodja
-werden er onder rekruten van Fort Dixon in New Jersey luchtwegaandoeningen gemeld. Omdat
men vermoedde dat het een nieuwe mutatie van het griepvirus betrof, werden de monsters
naar het viruslaboratorium van het ministerie van Volksgezondheid in New Jersey gestuurd.
Daar bleek men het virus niet te kunnen identificeren, waarna men de monsters naar de
Centers for Disease Control CDC in Atlanta stuurde. Inmiddels was een van de besmette
rekruten in Fort Dixon, de soldaat David Lewis, op 4 februari na een mars van vijf
kilometer overleden. Op 19 februari deelde de CDC mee dat het virus was geïdentificeerd.
Het zou gaan om een nieuwe stam van de varkensgriep. Journalisten trokken al snel de
conclusie dat het dus om een variant ging van het griepvirus dat tijdens de Eerste
Wereldoorlog had toegeslagen, maar in feite ging het om een geheel nieuw griepvirus dat op
minstens vijf plaatsen gemuteerd was. En zoiets had eigenlijk wereldnieuws moeten zijn
want de kans op twee mutaties in eenzelfde virus, noodzakelijk om een nieuw griepvirus te
creëren, is al bijzonder klein, namelijk één op een biljoen. En dit nieuwe virus bezat
er vijf, wat volgens de deskundigen nooit op een natuurlijke, spontane wijze kon zijn
gebeurd. Op 24 maart had president Gerald R. Ford in het Witte Huis een ontmoeting met een
aantal topdeskundigen. Daarna verscheen hij voor de televisiecamera's om een algehele
vaccinatiecampagne af te kondigen. De federale overheid zou voor de ontwikkeling van een
vaccin 135 miljoen dollar uittrekken, zodat bij deze pandemie wel de gehele bevolking van
de Verenigde Staten kon worden geïmmuniseerd. Volgens experts zou de grieppandemie dit
keer op 1 november toeslaan.
De farmaceutische bedrijven begonnen direct
na de toespraak van president Ford met de aanmaak van een varkensgriepvaccin. De productie
hiervan stokte echter in juli omdat de verzekeringsmaatschappijen van deze bedrijven zich
niet aansprakelijk wilden stellen. Die zagen de bui al hangen als de vaccins schadelijke
neveneffecten zouden hebben en er wellicht duizenden schadeclaims zouden worden ingediend.
Albert Sabin, deskundige op het gebied van poliovaccinaties, stelde nog voor om wat extra
voorraden aan te leggen, maar zelfs deze autoriteit kon niet voorkomen dat de
vaccinproducenten nog dezelfde maand besloten om te stoppen met de productie. Toen zich
twee weken later, op 2 augustus, in Philadelphia enkele mysterieuze ziektegevallen aan de
ademhalingswegen voordeden, keurde het gealarmeerde Congres een wetsvoorstel goed dat
vaccinproducerende bedrijven beschermde tegen eventuele schadeclaims uit de bevolking. En
die kwamen al snel, want veertien dagen nadat het vaccinatieprogramma was gestart, werd
bekend dat twaalf mensen waren gestorven na een injectie met het varkensgriepvaccin.
Uit protest sloten diverse klinieken in
verschillende Amerikaanse staten hun deuren. President Ford bleef echter overtuigd van het
nut van vaccinatie en liet zich samen met zijn gezinsleden voor de televisiecamera's
inenten. Hiermee was het vertrouwen van de bevolking slechts voor korte tijd gewonnen,
want al spoedig bleek dat steeds meer mensen ziek werden of zelfs stierven naarmate de
inentingen toenamen. Toen de minister van Volksgezondheid op 16 december 1976 besloot het
programma op te schorten, werd hij op 1 januari 1977 vervangen. Pas toen een maand later
bleek, dat meer dan honderd mensen een schadeclaim hadden ingediend voor een totaal bedrag
van 11 miljoen dollar, besloot de Amerikaanse regering met het vaccineren te stoppen. De
toen verwachte grieppandemie is overigens nooit uitgebroken!
Noodplan tegen verwachte grieppandemie
Veel influenza-deskundigen verwachten binnenkort een nieuwe grieppandemie. Zij geloven dat
zij uit de gedragingen van het virus in het verleden kunnen afleiden wat het in de
toekomst zal doen. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld heeft de CDC een afdeling influenza
waar men de pandemieën en het verloop ervan op speciale wereldkaarten kan zien. Op een
van deze kaarten zijn in China zes verschillende plaatsen omcirkeld. Deze locaties worden
momenteel in de gaten gehouden door waarnemers die hopen de nieuwe stam op te pikken zodra
ze de kop opsteekt. In Italië zijn ook veel waarnemers actief, mogelijk omdat men vreest
dat de griep uit Libië zou kunnen komen.
Dr. Frank Ryan, een bekende autoriteit op
het gebied van virussen, gaat in zijn boek Virus X uitgebreid in op de terugkeer van
dodelijke epidemieën, waaronder de griep. In het hoofdstuk 'Het ergste scenario'
beschrijft hij hoe, als op dit moment een pandemische stam de kop op steekt, binnen enkele
weken 50 procent van de wereldbevolking zal zijn besmet. De farmaceutische industrie zou
bij het aanmaken van een adequaat vaccin, een dergelijke pandemie nooit kunnen bijbenen.
Misschien dat de rijke landen in een dergelijk geval nog een kans maken om de race te
winnen, maar in de Derde Wereld zou de catastrofe niet te overzien zijn. Op 27 september
1997 meldt Dagblad de Limburger dat er volgens de WHO een grote en gevaarlijke
grieppandemie op komst is. Regeringen wordt geadviseerd hier ernstig rekening mee te
houden. Het zou om een totaal nieuw griepvirus gaan waarbij alle bestaande en dus bekende
griepvaccins onbruikbaar zijn. In westerse landen werkt men daarom nu aan een 'Scenario
Grieppandemie'. Of men in de Derde Wereld ook aan een noodplan tegen zoiets werkt, is niet
bekend.
