Onrecht - kinderen - het verhaal van Anouk
Dochtertje moet naar Portugal
Een bittere strijd voor Saskia Mollee, de
moeder van de 8-jarige Anouk. De rechter heeft bepaald, dat Anouk uiterlijk 8 mei terug
moet naar haar vader in Portugal, die zegt dat zijn dochter door haar moeder is ontvoerd.
Met de uitspraak van de rechter is puur en alleen gekeken naar de regels van het Haags
kinderontvoeringsverdrag en niet naar het belang van het kind. Onacceptabel voor Saskia en
zij geeft de strijd dan ook nog niet op.
Bekijk
uitzending
Mijn naam is Saskia Mollee en woon met mijn
dochter Anouk bij mijn vader in Huis ter Heide. Dinsdag 21 augustus 2007 was een zwarte
dag voor Anouk en mij. Ze logeerde voor vakantie bij haar vader in Lagos - Portugal, was
door haar vader opgehaald in Nederland en ik zou haar 3 weken later weer komen halen.
Samen zouden we dan nog een weekje blijven en ik zou dan met haar terugvliegen naar
Nederland. Op 21 augustus smeet haar vader een document op tafel waaruit bleek dat ik mijn
eenhoofdig gezag over Anouk aan hem had overgedragen. Er stond een omgangsregeling in en
ik zou alimentatie moeten gaan betalen.
In Portugal werd tijdens mijn zwangerschap
vastgesteld dat Anouk een buikwanddefect had. Duidelijk was dat de baby direct na de
geboorte geopereerd moest worden, een ingewikkelde ingreep die niet mogelijk was in
Portugal.. Ik ben toen naar Nederland vertrokken om daar te bevallen. Daar ben ik door
mijn huisarts, dokter Van der Bie, doorverwezen naar het Wilhelmina Kinder Ziekenhuis te
Utrecht. Hier werd Anouk op 23 maart 2001 geboren en heeft ze direct na haar geboorte een
zware operatie ondergaan.
De eerste 10 dagen van het leven van Anouk
waren kritiek. Mijn moeder is al die tijd bij mij gebleven, ook tijdens de geboorte. Haar
vader was niet bij de geboorte aanwezig, maar kwam 2 dagen later voor een paar dagen over.
Toen het daarna toch weer slechter ging met Anouk en de vader inmiddels al weer naar
Portugal was vertrokken, heeft de specialist van Anouk haar vader gebeld. Ze vroeg hem
weer terug te keren naar Nederland aangezien hij mijn verhaal overdreven vond. Ze zei
letterlijk: "als u het niet voor uw dochter doet, doe het dan voor uw vriendin die nu
wel wat steun gebruiken kan". Hij is daarna nog een keer overgekomen en na een paar
dagen, toen het weer beter ging met Anouk, weer vertrokken.
Na 6 weken in het ziekenhuis te hebben
gelegem mocht ze op 30 april 2001 mee naar huis, maar moest nog wel onder controle
blijven. Ik verbleef met Anouk bij mijn ouders en was dolblij dat het goed met haar ging.
Op 11 juni ben ik met Anouk naar Portugal teruggekeerd. Eenmaal in Portugal veranderde
zijn gedrag nog meer. Hij toonde geen interesse in zijn dochter. Ik ben nooit getrouwd met
hem. Wel is Anouk door haar vader erkend en is ze met zijn naam ingeschreven bij de
burgerlijke stand te Utrecht - Nederland. In Nederland heb ik alleen het gezag over haar..
Ik heb altijd alleen voor Anouk gezorgd. In Portugal verbleven wij onder één dak maar
hij trok zich nauwelijks iets van haar aan. Was vaak avonden en nachten weg en lag in de
weekenden overdag op bed of op de bank onder een deken. Hij kon rustig een week niet
douchen en ontbeet vaak met een blik bier. Hij was zeker in de winter altijd erg
depressief en ontoerekeningsvatbaar. Gaf geen antwoord als je hem iets vroeg en had geen
interesse in zijn dochter. Dit was voor zowel mijn dochter als mijzelf zeer pijnlijk.
Anouk hoopte altijd dat als we op het strand of in het zwembad waren dat haar vader toch
even zou komen. De keren dat hij in die jaren op het strand is geweest met ons zijn op
één hand te tellen. Veel mensen in Portugal waren in de veronderstelling dat ik een
alleenstaande moeder was omdat ze de vader van Anouk nog nooit hadden gezien.
Toen ik eind 1999 naar Portugal ging had
hij nog wel een aantal vrienden maar in de loop der jaren is hij die allemaal
kwijtgeraakt. Hij maakte ruzie en dacht dat iedereen een complot tegen hem voerde. Hij was
zeer wantrouwend naar andere mensen en als ik een keer vrienden of vriendinnen van mij
uitnodigde, gedroeg hij zich ronduit onbeschoft. Dit deed ik uiteindelijk ook niet meer en
sprak liever bij hen af. Ik schaamde me voor zijn gedrag. Anouk heeft sinds haar 5e jaar
aanleg om te dik te worden. Ik heb er altijd voor gezorgd dat ze goede voeding kreeg en
veel groenten en fruit at in plaats van snoep. Haar vader gaf haar zoveel ijsjes en snoep
als ze wilde en het leek of hij zijn gebrek aan interesse en liefde voor haar op deze
manier wilde afkopen.
Nadat ik de relatie met haar vader had
beëindigd, wilde ik mij permanent met mijn dochter in Nederland vestigen. Ik heb toen
contact opgenomen met de Centrale Autoriteit in Lissabon om na te gaan of ik zomaar met
mijn dochter naar Nederland kon vertrekken. Ze hebben mij per e-mail bevestigd dat ik ook
in Portugal het eenhoofdig gezag had. Ik heb deze e-mail altijd bewaard. Anouk bezit
overigens ook de Nederlandse nationaliteit en niet de Portugese. Op 25 december 2006 ben
ik uiteindelijk met haar naar Nederland vertrokken. Ik ben definitief ingetrokken in de
woning van mijn vader die groot genoeg is voor ons drieën. Anouk ging begin 2007 naar
groep 3 van de basisschool De Kameleon en draaide meteen lekker mee. Ze maakte vriendjes
en vriendinnetjes en had het erg naar haar zin.
Toen we eenmaal weer permanent in Nederland
woonden, leek de vader het te accepteren. Anouk kreeg rond oud en nieuw (2006 - 2007) een
darmprobleem en zat volkomen verstopt. Ze is hiervoor onder behandeling geweest van een
specialist en moest nog een aantal keren terugkomen voor controle. Ook vanwege het
buikwanddefect waar ze mee geboren is was de specialist extra voorzichtig. Haar vader is
op dat moment niet naar Nederland gekomen om zijn dochter bij te kunnen staan. Pas eind
januari, februari en eind maart (rond haar verjaardag) is hij steeds 2 dagen geweest. Dit
verliep zonder problemen en het leek erop dat hij zich bij de gang van zaken had
neergelegd. Ook de twee bezoeken die ik met mijn dochter in april (13 tot 15) en in mei
(25 tot 1 juni) 2007 aan Portugal bracht, verliepen goed. Het is nooit mijn bedoeling
geweest om het contact tussen Anouk en haar vader te verbreken. De laatste keer dat we in
Portugal waren gaf hij te kennen dat hij in juli opnieuw naar Nederland wilde komen voor
een kort verblijf om in gezelschap van Anouk terug te reizen naar Portugal voor een
vakantie. Na hier afspraken over gemaakt te hebben is hij samen met Anouk vertrokken naar
Portugal.
Toen ik na 3 weken aankwam op de luchthaven
daar was Anouk dolblij me te zien. Ik schrok toen ik haar zag omdat ze erg verbrand was
door de zon en in drie weken tijd enorm was aangekomen in gewicht. De tweede avond nadat
ik in Portugal was aangekomen om Anouk op te halen, werd ze erg zenuwachtig. Toen haar
vader de kamer uit was zei ze: "pappa gaat jou de laatste dag dat we hier zijn iets
vertellen". Ze kon het niet voor zich houden en wist dus al dat ze daar moest
blijven. Toen ik in de kast naar haar paspoort begon te zoeken gaf haar vader mij te
verstaan dat hij Anouk bij zich wilde houden en smeet het bewuste document op tafel. Ik
had dit document nog nooit gezien. Het is door zijn advocaat opgemaakt en mijn
handtekening heeft hij vervalst. Het vreemde is dat dit document zonder meer door de
Portugese rechtbank is geaccepteerd zonder dat ze mij ooit hebben gezien of gesproken
hierover. Toen ik heftig protesteerde, zette hij mij de woning uit.
Ik had aan de telefoon al begrepen van
Anouk dat ze op de heenvlucht zo had overgegeven. Anouk had nooit last van reisziekte en
later begreep ik dat haar vader haar in het vliegtuig al had verteld dat ze niet meer
terug zou komen in Nederland bij mij. Als reden gaf hij dat ik Anouk niet meer wilde, wat
natuurlijk verschrikkelijk is voor een kind om te horen en een misselijke leugen.Dezelfde
avond ben ik toen naar de politie gegaan om aangifte te doen. Deze zijn met me meegegaan
om met vader te praten. Toen hij ze het bewuste document liet zien lieten ze alles voor
wat het was en kon ik zelfs geen aangifte doen. Ik moest maar naar een advocaat zeiden ze
lacherig. Het document is gedateerd op 19 april terwijl ik onomstotelijk kan aantonen dat
ik op deze datum in Nederland was en gewoon aan het werk was. In betreffend document staan
ook onwaarheden. Er staat in dat ik op de datum van 19 april op het Portugese adres woon
en dat mijn dochter daar ook woont. Dat het document in goed overleg tussen beide ouders
is opgesteld.
Op 20 juni heeft de rechtbank een
aangetekende bevestiging gestuurd t.a.v. mij op het oude Portugese adres. Ik heb dit nooit
ontvangen, was niet in Portugal op deze datum en wist van het bestaan van dit papier niets
af. Ik woonde inmiddels al een half jaar in Nederland. De vader heeft gedaan alsof ik daar
op die datum nog woonde. De inhoud van het document doet ook geloven dat ik woonachtig ben
in Portugal. Hij niet alleen mij en Anouk, maar ook de rechtbank misleid. Ik ben nog een
dag of tien in Portugal gebleven om te zien of ik haar alsnog mee kon nemen maar moest
uiteindelijk alleen terug. Ik was totaal kapot en wilde haar daar niet achterlaten maar
besefte wel dat ik mijn baan (en dus mijn regelmatige inkomen) niet op het spel kon
zetten. Ik besloot dus naar Nederland te gaan en vanuit daar verder te procederen. Ik heb
direct in Nederland en in Portugal een advocaat in de arm genomen. De Nederlandse advocaat
raadde me aan direct een verzoek om teruggeleiding in te dienen bij de Centrale Autoriteit
in Den Haag wat ik ook meteen heb gedaan. Verder heb ik op het politiebureau in Zeist
aangifte gedaan bij de jeugdcoördinator en coördinator huiselijk geweld van het district
Binnensticht.
In oktober 2007 heb ik Anouk bezocht voor
een weekend. Ze zag er verwaarloosd uit, was veel te dik geworden en had geen ondergoed
aan. Ze was al dagen niet onder de douche geweest. Na deze vreselijke ervaring besloot ik
in november weer te gaan en heb Anouk toen meegenomen naar Nederland. De eerste tijd daar
heb ik haar tot rust laten komen. Ze had verlatingsangst, durfde niet alleen te slapen en
kroop dus 's nachts altijd bij mij in bed. Ze wilde niet met of over haar vader praten.
Ze zit inmiddels weer op haar oude school
en heeft het ontzettend naar haar zin hier. Ze rijdt tweemaal per week pony, zit weer op
zwemles en heeft onlangs haar C diploma behaald. Ze had een bijzonder goed rapport en zit
nu in groep 4 van de basisschool. Ze gaat graag met haar opa met de hond wandelen en heeft
een konijn wat ze Hopsa heeft genoemd en waar ze helemaal gek van is. Anouk fietst graag.
Ze is doodsbenauwd dat ze weer terug moet naar Portugal. Mijn dochter loopt emotionele
schade op bij haar vader. Hij zet haar psychisch volkomen onder druk. Over haar tijd
alleen met haar vader laat ze af en toe iets los. Het was een nare tijd voor haar en ze
was erg eenzaam. Mocht niet met vriendinnetjes spelen en werd vaak alleen thuisgelaten. Ze
heeft me verteld dat ze door haar vaders vriendin een middag lang op het balkon is
opgesloten. Verder werd ze door haar vader totaal geïsoleerd en werd ze meegenomen naar
het plaatselijke bouwvakkercafé waar zeer ongure types rondhingen. Vaak stomdronken en
handtastelijk. Ze is ook onder behandeling geweest van een psychotherapeute waardoor ze
heeft geleerd er wat meer over te praten. Deze heeft ook een schriftelijke verklaring
opgesteld waarin staat dat Anouk zich negatief uit over haar vader.
Ik heb (met een advocaat daar) geprobeerd
in beroep te gaan tegen het vervalste document maar de termijn hiervoor was al verstreken
aangezien ik eind augustus vorig jaar pas ontdekte dat dit document bestond. Aangezien ik
hier in april zogenaamd voor heb getekend, was de termijn verlopen. Nu ben ik aan het
proberen het gezag in Portugal weer terug te krijgen en ben hiervoor in mei 2008 voor de
rechtszaak naar Portugal geweest. Er is nog geen uitspraak. Er is tijdens deze rechtszaak
tweemaal door de rechter aan hem gevraagd of hij wilde overwegen om Anouk in Nederland te
laten en een goede omgangsregeling te treffen. De rechter vroeg hem hier goed over na te
denken. Hij zei beide keren resoluut: "nee". Beweerde in de rechtszaal dat de
Nederlandse scholen maar 2 weken vakantie hebben per jaar.
Wel is mij door de Portugese rechter, al in
december vorig jaar, gevraagd of ik Anouk telefonisch contact met haar vader wil laten
hebben. Ik heb dit toegezegd en sinds die tijd belt haar vader haar twee keer per week op
vaste tijden. Ze ziet altijd erg tegen deze gesprekken op. Als ze vertelt wat ze heeft
gedaan de afgelopen dagen dan maakt hij daar nare opmerkingen over. Hij reageert nooit
positief als ze vertelt dat ze zulke goede cijfers haalt of bijvoorbeeld haar zwemdiploma
heeft gehaald. Hij verwijt haar vaak dat haar Portugees niet meer zo goed is maar doet
niet de moeite om haar boekjes of dvd's op te sturen. Hij zegt steeds dat hij met papieren
bezig is om haar terug te halen naar Portugal. Hier wordt ze verdrietig van en wil dat hij
ophoudt.
Inmiddels heeft hij ook een zogenaamd een
verzoek om teruggeleiding ingediend bij de Centrale Autoriteit in Den Haag. Op 12 december
is de zaak voorgekomen en op 23 december zou de uitspraak zijn. Helaas kreeg ik op die dag
het bericht dat er d.m.v. een handtekeningexpert, het bewuste document onderzocht moet
worden. De vader van Anouk moest dit bij de rechtbank in Portugal zien op te vragen en wel
voor 15 januari. Dit is hem niet gelukt en uiteindelijk heeft de rechtbank Den Haag, met
behulp van de liaisonrechters uit beide landen geprobeerd het document naar Nederland te
krijgen, echter zonder succes. De rechtbank in Portugal wil het document niet naar
Nederland sturen. De Portugese liaisonrechter heeft nu gesuggereerd dat ik de procedure
maar in Portugal moet gaan starten. Duidelijk is dat hij zijn huiswerk niet heeft gedaan
want ik ben hier al anderhalf jaar mee bezig!
Afgelopen vrijdag, 6 maart, kregen we de
tussenbeschikking van de rechtbank Den Haag. Al onze argumenten zijn van tafel geveegd. Nu
het de rechtbank niet is gelukt het document op te vragen gaan ze er nu maar van uit dat
de handtekening echt is, een onbegrijpelijke beslissing!
Anouk is gehoord op 12 december. Ze kwam op
de rechter over als een spontaan, vrij en open kind. In de beschikking staat nu dat ze
niet "de mate van rijpheid" heeft en dat er geen rekening gehouden gaat worden
met haar mening. Waarom hebben ze haar dan uitgenodigd voor dit gesprek? Ze wisten toen
ook al dat Anouk pas 7 jaar oud is. Ze heeft een uitstekende woordenschat en
uitdrukkingsvaardigheid. Ze begrijpt niet dat ze eerlijk tegen de rechters heeft verteld
dat ze bij mij in Nederland wil blijven en dat daar geen gehoor aan wordt gegeven.
Ook de juf van school heeft haar zorgen
uitgesproken. Anouk heeft in de klas (met maar 16 leerlingen) bijzonder veel aandacht
nodig en plast regelmatig in haar broek. Verder is ze vrolijk maar komt af en toe naar me
toe met de vraag wanneer er nu eindelijk een einde komt aan deze vreselijke kwestie.
Haar vader heeft in de periode van half
november vorig jaar (toen Anouk weer terug was in Nederland) en nu nog nooit gevraagd of
hij haar kon bezoeken. En nu dit verzoek om teruggeleiding. Ik begrijp er eerlijk gezegd
niks van. Ik zie het als een wraakactie naar mij toe omdat ik hem verlaten heb. Met Anouk
als een trofee. Het gaat mij om het geluk van mijn dochter. Ik wil dat Anouk een gelukkig
en tevreden meisje is. Wil dat ze alle kansen krijgt. Die kansen heeft ze hier bij mij in
Nederland. Ze is gelukkig hier.
Ik ben te allen tijde bereid mijn verhaal
verder mondeling toe te lichten. Kan ook diverse bewijzen tonen en heb meerdere getuigen.
Ik heb onlangs 10 verklaringen over het leven van Anouk hier in Nederland naar mijn
Portugese advocaat gestuurd. Dit zijn ook verklaringen van de school en van de
psychotherapeute.
Verder heb ik veelvuldig contact gehad met
Fred Teeven en de heer De Wit, VVD en SP. Zij hebben meerder moties ingediend bij de
Tweede Kamer die bijna allemaal zijn aangenomen. Dit is voor mijn situatie gunstig maar
het zal nog lang duren voor deze aangenomen moties komen tot een wetswijziging.
Het is complete waanzin dat een kind wat al
ruim twee jaar hier naar school gaat, op sportverenigingen zit en vriendjes en
vriendinnetjes heeft uit haar vertrouwde omgeving weggerukt wordt. Daar komt bij dat het
zenuwslopend is om zo lang in onzekerheid te moeten zitten.
Link: Brief
van Anouk aan de rechter
