Afscheid van een huisdier blijft zwaar
Mensen die gek zijn op dieren die weten wel
wat ik bedoel, niets zo erg als je maatje te verliezen. Afgelopen jaar moest ik mijn poes
Pientje laten inslapen, na een marteling van bijna 1 uur en 4 injecties in het hart
overleed zij in mijn werkkamer. Ik ben er een week goed stuk van geweest. Ze had mij door
mijn vrijgezellenbestaan heen geloodst en de geboorte van zoon en dochter meegemaakt. Na
de laatste verhuizing wilde haar nieren niet meer en bleef ze voornamelijk op mijn kamer
leven en ging niet vaak meer naar buiten. Steeds dichter kwam het moment van ingrijpen. Ze
stopte gewoon met drinken en wat ik ook probeerde om vocht naar binnen te krijgen, ze
wilde niet meer. Dierenarts heeft nog infuus gegeven maar de rek was eruit. 15 maart 2007
is zij na een flinke doodstrijd overleden en (stiekem) op een mooi plekje in het bos
begraven. Voor iemand die hooggevoelig is een dag die door merg en been ging, ook partner
en kids helemaal van slag die dagen. Een mooi en lief beest was heengegaan....
Nu zijn we ruim 1 jaar verder en hebben
onze 2 andere poezen 7 en 8 weken geleden beiden een nestje gekregen. 9 kittens in totaal
die nu bijna 2 maanden lief en leef met ons en elkaar hebben gedeeld. Veel aandacht van
ons gehad, zelfs geen vakantie hoefde we deze zomer. De kittens gaan toch echt voor. Maar
nu is er dat moment van afscheid weer, steeds wordt er weer een kitten opgehaald door de
nieuwe eigenaar. Het afscheid blijft zwaar, het jonkie verliest zijn moeder,
broers/zusters en een warm gezin dat gek op dieren is, wij verliezen een mooi dier dat
hopelijk de respect en liefde gaat krijgen dit het verdient.
Ben je ook een dier verloren en wil je je
verhaal delen email me dan op ugamedia@wirehub.nl
Ron
Speedy 20 jaar en Conzales 13 jaar
Veel dieren zijn afhankelijk van mensen.
Zeker in de huidige tijd waarin veel ruimte, die dieren nodig hebben om zichzelf in hun
eigen leefomgeving te kunnen redden, verloren gaat door o.a. bouw. Gelukkig wordt er wel
steeds meer, door o.a. organisaties, natuur teruggewonnen. Blijft het feit dat
(huis)dieren ons nodig hebben om goed en gelukkig te kunnen (over)leven. En maakt gelukkig
dat je enorm van ze gaat houden. Maar dat heeft helaas ook een enorme keerzijde.
Wij hebben onze twee katten (Speedy 20 jaar
en Conzales 13 jaar welke beide vanaf hun 3e maand bij ons zijn) binnen 6 maanden moeten
laten inslapen. De één zal hier wat makkelijker mee omgaan dan een ander. De katten
hadden nooit iets. In juni 2008 kreeg Speedy een hartaanval. Daarna at hij bijna niet
meer. (Drinken deed hij zo en zo al slecht). En hij slikte erg veel (in het luchtledige).
Bij de dierenarts werd hij direct opgegeven. Tjonge wat heb ik gehuild bij die mededeling.
Hij zat zo vol vocht dat op de foto zijn longen en hart niet zichtbaar waren. Ik wilde het
nog 3 dagen rekken en vroeg om vochtafdrijvers. Dat zou niet helpen. Wonderbaarlijk ging
hij weer eten en werd hij weer levendiger en wilde hij weer aandacht en op schoot.
(gelukkig). De dierenarts was uiterst verbaast. Het vocht was veel minder. T/m december
heb ik hem 3 soorten pillen toegediend (2x hart, 1x vochtafdrijvers). Wij hoopte met hem
nog 1 kerst door te mogen brengen. We hebben hem uiterst verwend met toetjes, ijs,
slagroom, snoep, vis, boterhambeleg, drinken uit de kraan (mochten ze namelijk nooit op de
aanrecht) en noem maar op. Hij mocht alles van ons maar ook van de dokter. Laat hem maar
lekker genieten het laatste restje van zijn leventje. Gelukkig zagen we dat, naast de
aanvallen die hij had gekregen, hij toch genoot van de rest van zijn tijd en zover wij
konden beoordelen gelukkig zonder (of weinig) pijn. En dat deed hij ook. We waren zeer
gelukkig met hem en hij met ons.
Tot 9 december, Toen kreeg hij zijn +/- 7de
hartaanval (Raar gorgelend geschreeuw hoorde we weer) en viel hij halverwege de tweede
verdieping van de trap de kelder in. Ik ben letterlijk naar beneden gesprongen en heb hem
tot rust geaaid en toegesproken totdat zijn stijfheid weer was afgenomen en hij weer
rustig was. Direct hebben wij
besloten dat het nu dan toch zijn tijd moet zijn en we afscheid van hem moeten nemen.
(Hoezeer dan ook, het gaat om het dier en niet om ons). Heel moeilijk was die beslissing
maar egoïstisch mag je gewoon niet zijn en we wilde niet dat hij dit nog een keer moest
meemaken. Het gaat om een leven. De dokter vond het een juist besluit. Zijn vocht was weer
opgelopen en het kon gewoon niet langer meer duren. Als ik het zo lees van anderen is het
bij hem snel gegaan. 2 minuten later na de spuit was hij heengegaan. (Wel met de nodige
weerstand (gevecht helaas)). Ook wij hebben veel gehuild. We hebben een kistje gemaakt en
hem na een dag van afscheid en erg veel verdriet begraven.
We missen hem. Het was een echt familielid
en een (iedereens)vriend. Vanaf zijn 13 kon hij niet meer klimmen en springen ging hem ook
niet makkelijk af. Maar hij heeft veel genoten van alles wat hij kreeg of wat hij
(opdringerig) vroeg.
Speedy heeft Conzales altijd gedoogd.
Liever had hij Conzales niet gehad. Maar daarin tegen vondt Conzales dat Speedy zijn
grootste vriend was. Waar Speedy ging liggen kroop hij tegen Speedy aan. En Speedy keek
ons dan aan van “Moet dit nou, kunnen jullie hier niet iets aan doen”. Als
speedy ergens heen liep dan liep Conzales voor 75% achter hem aan. Een vreemde situatie.
Zelfs als Speedy bij iemand op schoot lag moest en zou Conzales erbij. En hij ging ook
altijd zo liggen dat Speedy opzij geduwd werd. En dan hielp je maar weer. Prachtig…
Nog altijd hebben we het moeilijk. Conzales
(de andere kat) ook. Hij gedroeg zich ineens heel angstig en afstandelijker naar ons en
heeft zeker 1,5 weken naar Speedy gezocht waarbij veel gemauw. Sinds die tijd zagen we ook
aan hem dat het niet goed ging met hem. Conzales is, vanaf dat wij hem ophaalde uit het
dierenasiel, een zeer bang katje. Hij speelde niet veel, at slecht maar dronk heel veel.
Pas na een jaar of 2 begon hij zich op zijn gemak te voelen en zich tegen ons als een vis
in het water te gedragen. Maar naar anderen toe bleef hij uit de buurt. Jaren later ging
dat gelukkig iets beter. Hij verstopte zich tenminste niet meer als er iemand anders in
huis kwam. Een super zonaanbidder achter glas was hij. Sinds Speedy er niet meer is werd
hij ineens ook naar ons afstandelijker, hij spinde en trappelde minder, zoals daarvoor
heel erg graag deed. Hij keek ons ook aan van "Waar hebben jullie Speedy gelaten,
jullie hebben hem weggemaakt en wellicht gaan jullie dat ook met mij doen". Hij ging
nog minder eten en
de afgelopen twee weken at en dronk hij niet of veel en veel te weinig. Verleden week woog
hij nog 2,5 kg. In een week tijd is daar nog eens een halve kilo vanaf gegaan. Hij
verstopte zich ook en wilde niet meer opgepakt worden (wat hij altijd zo graag liet doen
en dan lekker in je nek zitten, heerlijk vond hij dat). De dokter gaf aan dat hij hoogst
waarschijnlijk zijn levenlang een nierpatiënt is geweest en dat is met medicatie alleen
of operatie niet te verhelpen. We hebben dus op 14 mei 2009 ook van hem afscheid moeten
nemen. Tjonge jonge, wat doet dat enorm pijn. Pffffffff...
Gelukkig is Conzales nooit zo´n vechter
geweest. Hij kreeg zijn spuitje en met een seconde of 6 stopte zijn hartje al. Hij heeft
ook niet naar adem gehapt wat speedy wel meerdere keren heeft gedaan. We hebben ook voor
hem een kistje gemaakt waarin een kussen, zijn deken, daaroverheen een rood fluwelen laken
en twee speeltjes van hem. Hij is tegen het kistje van Speedy aan begraven.
We missen ze enorm. De gezellige momenten
(Conzy ging zelfs met je mee als je in bad ging) maar ook de irritante momenten want dat
kunnen katten behoorlijk zijn. Lekker op je toetsenbord gaan zitten, lekker bij je willen
hangen als je ergens druk mee bezig bent, flink om eten zeuren (speedy dan met name die
bleef eten), de kattenbak schoon maken (hoort er gewoon bij), soms in je weg lopen, je
mist het. Op bed mochten ze niet slapen maar ze mochten wel even welterusten komen zeggen
en even knuffelen, Je mist het. Het is fijn als je thuis komt en dan staan ze achter de
deur te wachten en vaak te miauwen, je mist het. S´nachts die nagels op het pakket als ze
even wat gaan eten of naar de bak, je mist het. Tv-kijken en dan lekker door de vacht van
je kat gaan waarbij gespin en vaak getrappel, je mist het. Ze komen achter je aan. Maar ze
vonden het ook heerlijk als ze ergens in een andere kamer lagen en je kwam bij ze zitten.
Het leek wel alsof ze zo iets hadden van, “leuk dat je bij mij op visite komt”.
Je mist het. Een uur van tevoren stond speedy altijd al om zijn warme prak te vragen. Soms
heel irritant maar je mist het enorm. De open haard, ze lagen er samen voor. Conzales was
zo en zo een warmteaanbidder. Als de zon scheen lag hij achter het glas in de zon. Voor de
open haard lag hij bijna te braden en als hij echt te warm werd dan liet hij zich van zijn
kussen afglijden om op het parket af te koelen. Hij keek je dan soms (volledig sloom en
plat liggend) aan van, phoe hee, dat was warm… En als de open haard minder brande dan
ging hij zitten, in de open haard kijken, en dan naar ons. “Hallo, de open haard
brand
niet goed meer”, je mist het…
Speedy was een vechter en een genieter van
al het lekkers wat hij tot zich kon nemen (inclussief aaien en aandacht)
Wij hebben helaas geen kinderen en deze
dieren waren onze kinderen. Ze zijn afhankelijk van je. Lief en leed deel je met ze. Als
je verdrietig bent dan heb je iets levends waar je even extra mee kan knuffelen en
tegenaan kan kletsen. Ze snappen waarschijnlijk geen ene male moer van je maar toch, Als
dank spinnen en trappelen ze. Wij missen het…
Het is nu erg, erg stil in
huis… Je mist ze…
Hallo Ron,
Het is alweer lang geleden,maar ook ik heb ooit van een huisdier afscheid moeten nemen 't
was een schotse colly. We hadden hem toen al ongeveer 15 jaar.Het was een allerliefst
beest zoals jij van je poes hield. Op een gegeven moment want hij sliep boven op een
aparte kamer moest hij naar beneden en we hoorden een hevig gepiep van de hond. We
schrokken er hevig van en gingen hem al gauw achterna.We pakten hem bij de voorste pootjes
omhem te steunen maar toen begon hij weer te piepen. Toen dachten we er zit iets
niet goed .Gelijk naar de dierenarts.
Die heeft hem onderzocht en foto's gemaakt.En al gauw kon de dierenarts een conclusie
trekken. Hij had uitzaaiingen in de schouders en heel veel pijn. We mochten hem mee
naar huis nemen en kregen pillen mee voor de pijn.Tot hij het niet meer uit kon houden
mocht hij thuis blijven. Dat was al vrij snel.Nou Ron ik dacht als hij moet inslapen dan
kan ik er wel tegen en mijn toemalige partner inmiddels die ook al gestorven is,die heb ik
15 jaar verzorgd). We gingen naar de dierenarts en die zij dat de hond het niet meer kon
uithouden van de pijn.Dus inslapen. Dat gebeurde bij de dierenarts in zijn prakijk.Het
heeft zo'n half uur drie kwartier gebeurd; En toen was hij ingeslapen. Ron,nou komt het,
ik heb daar gewoon een tijdje staan huilen en mijn partner ook,onvoorstelbaar. We hebben
er weken last van gehad.En daarna werd het met mijn partner ook steeds erger;
Dus bijna twee in een klap. Drie maanden na
dat de hond is gestorven is mijn partner ook overleden dat is in 2002 gebeurd.IK heb
daarna gelukkig weer een nieuwe partner gevonden en daar woon ik nu mee in België. Alles
komt toch een keertje goed. Dat was zo een beetje mijn verhaal en iedereen heeft zo zijn
of haar geschiedenis;
Groetjes Paul
